Ανακαλύφθηκε οξυγόνο στη «Ρέα»

Ελληνικό άρωμα έχει η ανακάλυψη οξυγόνου στον δορυφόρο του Κρόνου, τη «Ρέα», αφού ανάμεσα στους επιστήμονες που πραγματοποίησαν την έρευνα είναι και ο ελληνικής καταγωγής Ηλίας Ρούσσος.
Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το διαστημικό σκάφος «Κασίνι» της Αμερικανικής και της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας ανίχνευσε οξυγόνο σε μικρή ποσότητα, στην αραιή ατμόσφαιρα του παγωμένου δορυφόρου Ρέα του Κρόνου. Είναι η πρώτη φορά που εντοπίζεται άμεσα οξυγόνο σε ένα άλλο ουράνιο σώμα.

Το «Κασίνι» ανίχνευσε το οξυγόνο, καθώς περνούσε σε μικρή απόσταση (μόλις 97 χιλιομέτρων) από τη Ρέα, φέτος τον Μάρτιο, και οι επιστήμονες της NASA και άλλων ερευνητικών ινστιτούτων παρουσίασαν τώρα τα ευρήματά τους στο περιοδικό «Science», σύμφωνα με τη βρετανική «Guardian» και το National Geographic News.
Ανάμεσα στους ερευνητές ήταν και ο ελληνικής καταγωγής Ηλίας Ρούσσος από το Ινστιτούτο Έρευνας του Ηλιακού Συστήματος Μαξ Πλανκ της Γερμανίας. Ο Ρούσσος σπούδασε φυσική στο Pανεπιστήμιο Αθηνών και επιστήμες του διαστήματος στο Pανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Από το 2005 εργάζεται στο διάσημο γερμανικό ινστιτούτο, ερευνώντας ιδιαίτερα τον Κρόνο και τους δορυφόρους του.
Μέχρι τώρα, ίχνη οξυγόνου είχαν εντοπιστεί σε μερικούς πλανήτες και δορυφόρους έμμεσα (στην Ευρώπη και τον Γανυμήδη του Δία), με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου «Χαμπλ» και άλλων οργάνων παρατήρησης από μεγάλη απόσταση.
Τα όργανα του «Κασίνι», που γυροφέρνει στη γειτονιά του Κρόνου από το 2004, έδειξαν ότι η Ρέα διαθέτει μια υπερβολικά αραιή ατμόσφαιρα που περιέχει οξυγόνο και διοξείδιο του άνθρακα, η οποία δημιουργείται και συντηρείται, καθώς υψηλής ενέργειας σωματίδια προσκρούουν στην επιφάνεια του δορυφόρου και εκτινάσσουν ψηλά άτομα, μόρια και ιόντα. Συγκεκριμένα, το μοριακό οξυγόνο σχηματίζεται μέσα στην παγωμένη επιφάνεια, όταν τα μόρια νερού διασπώνται από τα υψηλής ενέργειας ιόντα. Το εκτινασσόμενο οξυγόνο, στη συνέχεια, συγκρατείται από τη βαρύτητα της Ρέας και δημιουργεί μια αραιή ατμόσφαιρα.
Η Ρέα, με διάμετρο 1.500 χιλιόμετρα περίπου και σε απόσταση σχεδόν 1,5 δισ. χλμ. από τη Γη και 527.000 χλμ. από τον «μητρικό» πλανήτη της, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο από τα συνολικά 62 φεγγάρια του Κρόνου και πιστεύεται ότι αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από πάγο, έχοντας μέση επιφανειακή θερμοκρασία μείον 180 βαθμών Κελσίου.
Μόνο η Ρέα και ο Τιτάν, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου, έχουν αρκετά μεγάλη μάζα για να διατηρούν κάποια ατμόσφαιρα, χάρη στην έλξη της βαρύτητάς τους που συγκρατεί τα αέρια κοντά στην επιφάνειά τους, χωρίς να διαφεύγουν στο διάστημα. Όμως η ατμόσφαιρα του Τιτάνα είναι πυκνή και αποτελείται από άζωτο και μεθάνιο, με ελάχιστο οξυγόνο και διοξείδιο του άνθρακα.
Από "REAL"

ΠΗΓΗ

Η Σοφία των Αριθμών

«Πάντα κατ' αριθμό γίγνονται»
Πυθαγόρας

Σύμφωνα με το Φιλόλαο (Στοβαίου, Εκλ. Ι, 8) η φύση των αριθμών είναι γνωμική, ηγεμονική και διδασκαλική, δηλαδή διαλογιζόμενοι και μεταχειριζόμενοι τους αριθμούς ως σύμβολα δυνάμεθα να αποκτήσουμε συνείδηση εννοιών εκτός των ορίων του ανθρωπίνου επιστητού.
Ο Πλωτίνος (Εννεάδες) θεωρεί, ότι εκ του πλήθους των αντικειμένων ο νους αντιλαμβάνεται την ποσότητα, την ποιότητα και την κατηγορία των αριθμών που παράγουν τις έννοιες και τις ιδέες.
Ο Αριστοτέλης (Μετά τα φυσικά 1081) προβαίνει στην απόδειξη ότι οι ιδέες είναι αριθμοί: «ει δε μη εισίν αριθμοί αι ιδέαι ουδ' όλως οιόν τε αυτάς είναι, εκ τίνων γαρ έσονται αρχών αι ιδέαι».

Ο Πλάτων (Τίμαιος) αναφέρει, ότι ο αριθμός είναι το αίτιο της Παγκόσμιας Αρμονίας και της παραγωγής των Πάντων.
Ο Πλούταρχος μας πληροφορεί (Στοβαίος, ανθολ.), ότι ο Πυθαγόρας επέδειξε μεγάλη σπουδή προς τους αριθμούς. Τις γεννήσεις των ζώων, τις περιόδους κινήσεως των αστέρων, επιπλέον και τους θεούς ανήγε σε αριθμούς.
Ο Συριανός, διδάσκαλος του Πρόκλου και διάδοχος της Πλατωνικής Ακαδημίας (Αριστοτ. Μετά τα φυσικά), σχολιάζει ότι οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν τους αριθμούς ειδητικούς, ότι δηλαδή οι αριθμοί έχουν σημασία ενδεικτική του είδους, της ποιότητος και όχι μόνον της ποσότητος των όντων.

Ποιός όμως εισήγαγε στην ανθρώπινη διανόηση τη δοξασία ότι οι αριθμοί εκφράζουν ιδέες;
Ο Πρόκλος κάνει μνεία για τον «Ορφικόν ύμνον εις τους αριθμούς» (Προκλ. εις Πλάτωνος Πολιτεία ΙΙ 169,25) του οποίου ελάχιστα αποσπάσματα σώζονται σε διάφορους συγγραφείς. Όπως δε φαίνεται από τα σχόλια των συγγραφέων, πρώτος ο Ορφεύς αντιστοίχισε νοητές αρχές και αριθμούς αναγνωρίζοντας ότι με τους αριθμούς και τις ιδιότητές τους μπορεί να εκφράσει τις άρρητες πνευματικές αρχές.
Ο Συριανός γράφει χαρακτηριστικά, ότι οι Πυθαγόρειοι παρέλαβαν από τον Ορφέα τις θεολογικές αρχές των νοητών και νοερών αριθμών, τις επεξέτειναν στο μέγιστο και εξέφρασαν την κυριαρχία τους μέχρι και στα αισθητά αντικείμενα, είχαν δε πρόχειρο το απόφθεγμα «τα πάντα μοιάζουν σε αριθμό».

Ο Νεοπλατωνικός Ιάμβλιχος, στο πλήρες και συνοπτικό σύγγραμμά του «Θεολογούμενα της Αριθμητικής», αποκαλύπτει τη μυστική σημασία των αριθμών.

Ερευνώντας κάποιος τους αρχαίους συγγραφείς για τη σημασία των αριθμών από το 1 έως το 10 καταγράφει τα εξής:

Μ ο ν ά ς
(εκ του μένειν)

Κατά τον Ιωάννη τον Λυδό, ο Ορφεύς, αποκαλεί τον αριθμό 1 Αγυιέα δηλαδή αδιαίρετον. Αγυιεύς, ήταν ένα από τα επίθετα του Απόλλωνος. Επίσης ο Πλούταρχος και ο Πλωτίνος αναφέρουν ότι ο Πυθαγόρας ονόμαζε τη μονάδα Απόλλωνα.
Ακόμη ο Ιωάννης ο Λυδός αναφέρει, ότι ο Πυθαγόρας αποκαλούσε τη Μονάδα Υπεριονίδη, επίθετο και αυτό του Απόλλωνα.
Ο Νικόμαχος ο Γερασηνός διαβεβαιώνει, ότι ο θεός προσαρμόζεται προς τη Μονάδα, διότι υπάρχουν εν σπέρματι όλα τα όντα στη Φύση όπως αυτή στον Αριθμό.
Ο Φώτιος (κατά Νικομάχου) μας πληροφορεί, ότι οι Πυθαγόρειοι τη Μονάδα την αποκαλούσαν Νου.
Ο Αριστοτέλης και ο Αρχύτας την ονόμαζαν αρενόθηλυ, ο Ιάμβλιχος αίτιο της αλήθειας, ο Πρόκλος (Πλατ. Θεολογία) την ονόμαζε Ζεύς, ενώ ο
Εμπεδοκλής, ο Παρμενίδης και ο Σιμπλίκιος (Περί Ουρανού), Εστίαν ή πυρ εν τω κέντρω της Γής.
Τέλος , ο Ησύχιος αποκαλεί τη Μονάδα Πολυώνυμο, δηλαδή ότι είναι τα πάντα προ των πάντων.

Δ υ ά ς
(εκ του διιέναι, δηλαδή διαπερνάν και
εκ του διαπορεύεσθαι δηλαδή διαβαίνειν)

Ο Πλούταρχος αναφέρει, ότι ο Πυθαγόρας την αποκαλούσε Άρτεμις.
Ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ανατόλιος, διδάσκαλος του Ιάμβλιχου τη Δυάδα ονόμαζε κίνηση, γένεση, μεταβολή, διαίρεση.
Ο Πλάτων (Θεαίτητος) την ονόμαζε ύλη.
Ο Ιάμβλιχος Φύση, ο Νικόμαχος αίτιο της ανομοιότητος, ο Σιμπλίκιος χάος, ο Πρόκλος έρως.
Τέλος ο Συριανός αναφέρεται, ότι οι Πυθαγόρειοι αποκαλούσαν τη Δυάδα Τόλμη, επειδή πρώτα αυτή αποχωρίσθη από τη Μονάδα.

Τ ρ ι ά ς

Κατά τον Πλούταρχο, οι Πυθαγόρειοι παρομοίαζαν την Τριάδα με τον Άρη.
Ο Ερμείας (Ερμείας εις Πλατ. Φαίδρον), την ονόμαζε τέλειο αριθμό διότι η Τριάς περιλαμβάνει την αρχή, το μέσο και το τέλος.
Ο Ιωάννης ο Λυδός θεωρούσε, ότι η Τριάς άρχει δε όλους τους αριθμούς, φέροντας ως παράδειγμα την Ορφική αντίληψη για τις τρεις πρώτες αρχές της γεννήσεως, δηλαδή το ουράνιο, το επίγειο και εκείνο που υπάρχει μεταξύ τους.
Κατά τον Ανατόλιο επίσης είναι ο πρώτος τέλειος αριθμός και ονόμαζε την Τριάδα, πλήρης.
Κατά το Νικόμαχο η Τριάδα εκφράζει τη φιλία, την ειρήνη, την αρμονία, την ομόνοια και το γάμο, ενώ κατά τον Ιάμβλιχο, τη φρόνηση και τη σύνεση.
Ο Φώτιος (κατά Νικομάχου) αναφέρεται, ότι οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν την Τριάδα την αιτία της συμβουλής, της νόησης, της γέννησης, ως διδασκάλισσα της μουσικής, και ως διδάσκουσα τη γεωμετρία και την αστρονομία.
Ο Αριστοτέλης (Περί Ουρανού) θεωρεί, ότι η Τριάς είναι το αίτιον της αναλογίας διότι εκφράζει την αρχή, το μέσον και το τέλος.
Τέλος ο Πρόκλος αποκαλεί την Τριάδα, «τον πρώτο ενεργεία περιττό αριθμό» διότι ο αριθμός αυξάνεται περισσότερο δια πολλαπλασιασμού ή δια προσθέσεως.

Τ ε τ ρ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο, αναπαριστά τον Ερμή, ενώ ο Πρόκλος (Προκλ. εις Πολιτ.) ονομάζει το θεό τετραυγέα, τετρακέρατον.
Ο Ερμείας αναφέρει, ότι ο Φάνης είναι Τετράς, ενώ ο Ορφέας θεωρεί ότι είναι το αίτιο της δημιουργίας. Ο Ολυμπιόδωρος επισφραγίζει την αντίληψη αυτή με την αναφορά του στα τέσσερα στοιχεία, πυρ, αήρ, ύδωρ και γη (Ολυμπ.εις Πλατ.Φαιδ.).
Στη συνέχεια ο Αριστοτέλης διέκρινε τα τέσσερα παράγωγά τους, δηλαδή, το θερμό, το ψυχρό, το υγρό και το ξηρό.
Ο Πυθαγόρας (Περί Θεών), αντιλαμβάνεται τέσσερις κλίμακες προς τη κατάκτηση της σοφίας: την αριθμητική, τη φυσική, τη γεωμετρία και την αστρονομία.
Ο Εμπεδοκλής και ο Πυθαγόρας θεωρούσαν ιερή την Τετρακτύ διότι προστιθέμενοι οι τέσσερεις πρώτοι αριθμοί 1+2+3+4 αθροίζουν τη Δεκάδα.
Ο Ιάμβλιχος παρατηρεί τις τέσσερεις εποχές του έτους, τις τέσσερεις βασικές αρετές και τους τέσσερεις ορίζοντες, ενώ ο Φιλόλαος (Περί Φύσεως) αναφέρει τις τέσσερεις αρχές του λογικού Ζώου, ήτοι τον εγκέφαλο, την καρδιά, τον ομφαλό και το γεννητικό όργανο.
Οι Πυθαγόρειοι ακόμα ονόμαζαν την Τετράδα, Κλειδούχο της Φύσεως, ο Ανατόλιος Δικαιοσύνη και ο Ιπποκράτης θεωρούσε, ότι η Τετράς μαζί με την Επτάδα συμμετέχουν σε όλη την κίνηση του Σύμπαντος.

Π ε ν τ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο αναπαριστά το θεό Δία.
Κατά τον Πλάτωνα πέντε είναι τα στερεά σχήματα: η πυραμίς, ο κύβος, το οκτάεδρο, το δωδεκάεδρο και το εικοσάεδρο.
Κατά τον Ανατόλιο η Πεντάς πρώτη περιέλαβε τις αρχέτυπες μορφές όλων των αριθμών, δηλαδή του 2 του πρώτου άρτιου και του 3 του πρώτου περιττού.
Ο Νικόμαχος ο Γερασηνός αποκάλεσε τη Πεντάδα πρόνοια, ενώ ο Ιάμβλιχος νέμεσις.
Ο Μέγυλλος στο «Περί Αριθμών» έργο του ονομάζει την Πεντάδα τροποποίηση και αφιλονεικία.
Τέλος, πέντε είναι οι πλανήτες εκτός του Ήλιου και της Σελήνης, πέντε τα δάκτυλα, πέντε οι αισθήσεις (όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση και αφή) και πέντε οι παράλληλοι κύκλοι στον ουρανό, ήτοι ο ισημερινός, ο θερινός, ο χειμερινός, ο αρκτικός και ο ανταρκτικός.

Ε ξ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο την Εξάδα ο Πυθαγόρας την ονόμαζε Αφροδίτη, ωραιότητα και αρμονία.
Κατά τον Ιάμβλιχο, οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν την Εξάδα Ολομέλεια όπως και ο Ορφεύς, επειδή, το παν καθ' ολοκληρία σύμφωνα με αυτήν έχει διαμερισθεί και αρμονικά υπάρχει.
Επίσης ο Πυθαγόρας την αποκαλούσε ένωση και ο Ορφεύς (σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Λυδό) «γεννού ίλεως ένδοξε αριθμέ, πατέρα θεών, πατέρα ανθρώπων».
Ο Ανατόλιος θεωρεί την Εξάδα τον πρώτο τέλειο αριθμό, διότι μετρείται δια των μερών της, εφ' όσον αποτελείται από τη μονάδα, τη δυάδα και την τριάδα.
Τέλος, ο Πλάτων και ο Αρισταίος ο Πυθαγόρειος συσχέτιζαν την εξάδα με την ψυχή και την αρμονία.

Ε π τ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο οι Πυθαγόρειοι απεικόνιζαν στην Επτάδα την Αθηνά.
Ο Νικόμαχος ο Γερασινός την ονόμαζε αγέλη δηλαδή ομάς, ο Ιάμβλιχος σεβασμία, από τη σεπτάδα.
Ο Πρόκλος (Προκλ. εις Πλατ. Τιμ) αναφέρει, ότι «η Μονάς και η Επτάς είναι νοεροί αριθμοί και η μεν Μονάς είναι ακριβώς ο νούς, η δε Επτάς είναι το φως του νου. Γι αυτό και ο νους του Κόσμου είναι «μοναδικός και εβδομαδικός», όπως λέγει ο Ορφεύς.
Ο Ανατόλιος ονομάζει τον Επτά Αμήτωρ γιατί δεν προκύπτει εκ του διπλασιασμού ή πολλαπλασιασμού άλλου αριθμού.
Ο Ιάμβλιχος τον ονομάζει παρθένο και τελεσφόρο.
Ο Ιπποκράτης αναφέρει τις επτά περιόδους της ζωής του ανθρώπου: νήπιο, παιδί, έφηβος, νέος, ενήλικος, μεσήλικας και γέρων.
Επτά είναι οι μέρες της εβδομάδος. Επτά οι κινήσεις: πάνω, κάτω, εμπρός, πίσω, δεξιά, αριστερά και κυκλικά. Επτά οπές έχει το ανθρώπινο σώμα: 2 οφθαλμοί, 2 ώτα, 2 ρώθωνες και στόμα. Επτά είναι τα φωνήεντα της αλφαβήτου κ.λ.π.
Ιδιαιτέρως, σε θέματα ιατρικής είχαν ασχοληθεί με πολλές Επτάδες στο ανθρώπινο σώμα ο Ιπποκράτης, ο Στράτων ο Περιπατητικός και ο Διοκλής ο Καρύστιος.
Για τους Πυθαγόρειους ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο αριθμός 28 που του αποκαλούσαν τέλειο γιατί είναι το άθροισμα των αριθμών από το 1 έως το 7, αλλά και πολλαπλάσιος του 7.
Το ενδιαφέρον εγίνετο μεγαλύτερο με τη περίοδο της Σελήνης που αποτελείται από 28 ημέρες και τις τέσσερις φάσεις της, που η κάθε μία διαρκεί 7 ημέρες (4Χ7=28).

Ο κ τ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο οι Πυθαγόρειοι καλούσαν τον 8 Ασφάλειος Ποσειδών.
Επίσης κατά τον Ιάμβλιχο η οκτάδα εκφράζει την ασφάλεια και κατά τον Φιλόλαο τον έρωτα, τη φιλία, τη σκέψη και τη φαντασία.
Άξιον σημειώσεως είναι οι παρατηρήσεις για τις 8 σφαίρες του Αλεξανδρινού αστροφυσικού και μαθηματικού Ερατοσθένη.

Ε ν ν ε ά ς

Κατά τον Πλούταρχο οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν την Εννεάδα Περσεφόνη.
Κατά τον Ιάμβλιχο, ο Ορφεύς και Πυθαγόρας την ονόμαζαν Κουρήτιδα ή Κόρη.
Επίσης ο Πρόκλος συσχετίζει την Εννεάδα με την Κουρητική Τάξη (Προκλ. Πλάτωνος Θεολογ.).
Ο Εννέα είναι ο μεγαλύτερος εντός της δεκάδος αριθμός και το τέλος μιας σειράς. Η λέξη ετυμολογικώς φαίνεται ότι αναφέρεται στην ενάδα (μονάδα) διότι συμπάσχει, με αυτήν και κρατεί το άλλο άκρο (της δεκάδος), έτσι έχει ονομασθεί εννεάς ως εάν να είναι ενάς κατά παραγωγή από τον 1 εντός του οποίου ενός, τα πάντα περιέχονται.
Ενδιαφέρον είναι ότι οι Μούσες ήταν εννέα.

Δ ε κ ά ς

Ο Πλούταρχος αναφέρει, ότι ο Πυθαγόρας αποκαλούσε τη Δεκάδα Παντέλεια.
Κατά τον Ιάμβλιχο (Θεολ.Αριθ.), οι Πυθαγόρειοι την ονόμαζαν Κόσμο, Ουρανό, Πάνα, Ειμαρμένη, Αιώνα, Κράτος, Ανάγκη κ.λ.π.
Κατά τον Ανατόλιο ονομάζεται κράτος και παντέλεια, διότι ο 10 περιέχει μέσα του πάσα δύναμη τόσο του άρτιου, όσο και του περιττού αριθμού, γιατί ο 10 γεννάται κατόπιν πολλαπλασιασμού αρτίου και περιττού αριθμού δηλαδή 2Χ5=10.
Ο Συριανός (Συριαν. εις Αριστ. Μεταφ.) παραθέτει τον «Ορφικό ύμνο για τον αριθμό» που αναφέρεται στη Δεκάδα και τη σχέση της με τη Μονάδα και την Τετράδα που αξίζει να αναφερθεί:
«από το άδυτο της αμίαντης μονάδος μπορεί κανείς να φτάσει στην πανίερη τετράδα, η οποία γέννησε τη μητέρα των πάντων που δέχεται τα πάντα, τη σεβαστή που έθεσε όρια περί τα πάντα, την αμετάτρεπτη και ακαταπόνητη, Δεκάδα ιερή αποκαλούν αυτή και οι αθάνατοι θεοί και οι γεννημένοι στη γη άνθρωποι».
Ο τρόπος με τον οποίο προκύπτει η Δεκάς από την Τετράδα δεν είναι άλλος από το άθροισμα 1+2+3+4=10, την ιερή τετρακτύ, των Πυθαγορείων, η οποία είναι Ορφικής προελεύσεως.
Η σημασία της δεκάδος είναι γνωστή ως η βάση του αριθμητικού μας συστήματος. Φαίνεται δε ότι το δεκαδικό σύστημα ακολουθούσαν και οι Ορφικοί, γιατί λέγεται πως ο Ορφέας ονόμαζε τη Δεκάδα «κλαδούχον», γιατί ως κλάδοι οι αριθμοί φυτρώνουν από αυτήν.

Ανακεφαλαιώνοντας,
Η Μονάς είναι ο Θεός, ο Νους, η Ενέργεια από την οποία προήλθε το παν.
Η Δυάς είναι η Ύλη αποτελούμενη από ύδωρ και γη, συμβολίζει δε την αντίθεση.
Η Τριάς είναι ο Χρόνος, ήτοι το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον και ο νόμος τη εκδηλώσεως.
Η Τετράς είναι ο Χώρος και ο Νόμος (η τάξη ή το θεμέλιο) του Κόσμου.
Το Πέντε συμβολίζει τη Ζωή στα έμβια όντα.
Το Έξι συμβολίζει τη Ψυχή στον ουρανό και επίγειο κόσμο.
Το Επτά παριστά το Νόμο της αναπτύξεως ή εξελίξεως.
Το Οκτώ συμβολίζει τον Ισορροπία.
Το Εννέα τον Περιορισμό και την Τελείωση.
Το Δέκα την Επανένωση και την Ολοκλήρωση.
Η λέξη αριθμός προέρχεται από το ρήμα αραρίσκω που σημαίνει συναρμόζω.
Ως ερευνητής του θέματος αυτού, κατερχόμενος στις αρχαίες πηγές προσπάθησα να συναρμόσω τους αρχαίους συγγραφείς για τη μυστική σημασία των αριθμών η οποία θεωρεί:
Ότι οι αριθμοί αποτελούν το θεμέλιο κάθε γνώσης για την γένεση και ανάπτυξη των όντων, καθώς και το κλειδί για την κατανόηση του Κόσμου, που «εγένετο κατ' αριθμόν» και όχι «υπό τον αριθμόν», σύμφωνα με τον Πυθαγόρα.
Ο δε Υιός της Καλλιόπης στο Όρος Παγγαίον είπε: «Η ουσία του αριθμού είναι μεν αρχή προνοούσα για ολόκληρο τον Ουρανό και τη Γη και τη μεταξύ τους φύση, επιπλέον δε και η απαρχή της υπάρξεως και των θείων και των θεών και των δαιμόνων». (Ιαμβλ. Βίος Πυθαγ. 146-147.44, Τ.)

Πηγή: ΕΡΕΥΝΑ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Σύνδεσμος στην Πηγή...

Η Σοφία των Αριθμών

«Πάντα κατ' αριθμό γίγνονται»
Πυθαγόρας

Σύμφωνα με το Φιλόλαο (Στοβαίου, Εκλ. Ι, 8) η φύση των αριθμών είναι γνωμική, ηγεμονική και διδασκαλική, δηλαδή διαλογιζόμενοι και μεταχειριζόμενοι τους αριθμούς ως σύμβολα δυνάμεθα να αποκτήσουμε συνείδηση εννοιών εκτός των ορίων του ανθρωπίνου επιστητού.
Ο Πλωτίνος (Εννεάδες) θεωρεί, ότι εκ του πλήθους των αντικειμένων ο νους αντιλαμβάνεται την ποσότητα, την ποιότητα και την κατηγορία των αριθμών που παράγουν τις έννοιες και τις ιδέες.
Ο Αριστοτέλης (Μετά τα φυσικά 1081) προβαίνει στην απόδειξη ότι οι ιδέες είναι αριθμοί: «ει δε μη εισίν αριθμοί αι ιδέαι ουδ' όλως οιόν τε αυτάς είναι, εκ τίνων γαρ έσονται αρχών αι ιδέαι».

Ο Πλάτων (Τίμαιος) αναφέρει, ότι ο αριθμός είναι το αίτιο της Παγκόσμιας Αρμονίας και της παραγωγής των Πάντων.
Ο Πλούταρχος μας πληροφορεί (Στοβαίος, ανθολ.), ότι ο Πυθαγόρας επέδειξε μεγάλη σπουδή προς τους αριθμούς. Τις γεννήσεις των ζώων, τις περιόδους κινήσεως των αστέρων, επιπλέον και τους θεούς ανήγε σε αριθμούς.
Ο Συριανός, διδάσκαλος του Πρόκλου και διάδοχος της Πλατωνικής Ακαδημίας (Αριστοτ. Μετά τα φυσικά), σχολιάζει ότι οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν τους αριθμούς ειδητικούς, ότι δηλαδή οι αριθμοί έχουν σημασία ενδεικτική του είδους, της ποιότητος και όχι μόνον της ποσότητος των όντων.

Ποιός όμως εισήγαγε στην ανθρώπινη διανόηση τη δοξασία ότι οι αριθμοί εκφράζουν ιδέες;
Ο Πρόκλος κάνει μνεία για τον «Ορφικόν ύμνον εις τους αριθμούς» (Προκλ. εις Πλάτωνος Πολιτεία ΙΙ 169,25) του οποίου ελάχιστα αποσπάσματα σώζονται σε διάφορους συγγραφείς. Όπως δε φαίνεται από τα σχόλια των συγγραφέων, πρώτος ο Ορφεύς αντιστοίχισε νοητές αρχές και αριθμούς αναγνωρίζοντας ότι με τους αριθμούς και τις ιδιότητές τους μπορεί να εκφράσει τις άρρητες πνευματικές αρχές.
Ο Συριανός γράφει χαρακτηριστικά, ότι οι Πυθαγόρειοι παρέλαβαν από τον Ορφέα τις θεολογικές αρχές των νοητών και νοερών αριθμών, τις επεξέτειναν στο μέγιστο και εξέφρασαν την κυριαρχία τους μέχρι και στα αισθητά αντικείμενα, είχαν δε πρόχειρο το απόφθεγμα «τα πάντα μοιάζουν σε αριθμό».

Ο Νεοπλατωνικός Ιάμβλιχος, στο πλήρες και συνοπτικό σύγγραμμά του «Θεολογούμενα της Αριθμητικής», αποκαλύπτει τη μυστική σημασία των αριθμών.

Ερευνώντας κάποιος τους αρχαίους συγγραφείς για τη σημασία των αριθμών από το 1 έως το 10 καταγράφει τα εξής:

Μ ο ν ά ς
(εκ του μένειν)

Κατά τον Ιωάννη τον Λυδό, ο Ορφεύς, αποκαλεί τον αριθμό 1 Αγυιέα δηλαδή αδιαίρετον. Αγυιεύς, ήταν ένα από τα επίθετα του Απόλλωνος. Επίσης ο Πλούταρχος και ο Πλωτίνος αναφέρουν ότι ο Πυθαγόρας ονόμαζε τη μονάδα Απόλλωνα.
Ακόμη ο Ιωάννης ο Λυδός αναφέρει, ότι ο Πυθαγόρας αποκαλούσε τη Μονάδα Υπεριονίδη, επίθετο και αυτό του Απόλλωνα.
Ο Νικόμαχος ο Γερασηνός διαβεβαιώνει, ότι ο θεός προσαρμόζεται προς τη Μονάδα, διότι υπάρχουν εν σπέρματι όλα τα όντα στη Φύση όπως αυτή στον Αριθμό.
Ο Φώτιος (κατά Νικομάχου) μας πληροφορεί, ότι οι Πυθαγόρειοι τη Μονάδα την αποκαλούσαν Νου.
Ο Αριστοτέλης και ο Αρχύτας την ονόμαζαν αρενόθηλυ, ο Ιάμβλιχος αίτιο της αλήθειας, ο Πρόκλος (Πλατ. Θεολογία) την ονόμαζε Ζεύς, ενώ ο
Εμπεδοκλής, ο Παρμενίδης και ο Σιμπλίκιος (Περί Ουρανού), Εστίαν ή πυρ εν τω κέντρω της Γής.
Τέλος , ο Ησύχιος αποκαλεί τη Μονάδα Πολυώνυμο, δηλαδή ότι είναι τα πάντα προ των πάντων.

Δ υ ά ς
(εκ του διιέναι, δηλαδή διαπερνάν και
εκ του διαπορεύεσθαι δηλαδή διαβαίνειν)

Ο Πλούταρχος αναφέρει, ότι ο Πυθαγόρας την αποκαλούσε Άρτεμις.
Ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ανατόλιος, διδάσκαλος του Ιάμβλιχου τη Δυάδα ονόμαζε κίνηση, γένεση, μεταβολή, διαίρεση.
Ο Πλάτων (Θεαίτητος) την ονόμαζε ύλη.
Ο Ιάμβλιχος Φύση, ο Νικόμαχος αίτιο της ανομοιότητος, ο Σιμπλίκιος χάος, ο Πρόκλος έρως.
Τέλος ο Συριανός αναφέρεται, ότι οι Πυθαγόρειοι αποκαλούσαν τη Δυάδα Τόλμη, επειδή πρώτα αυτή αποχωρίσθη από τη Μονάδα.

Τ ρ ι ά ς

Κατά τον Πλούταρχο, οι Πυθαγόρειοι παρομοίαζαν την Τριάδα με τον Άρη.
Ο Ερμείας (Ερμείας εις Πλατ. Φαίδρον), την ονόμαζε τέλειο αριθμό διότι η Τριάς περιλαμβάνει την αρχή, το μέσο και το τέλος.
Ο Ιωάννης ο Λυδός θεωρούσε, ότι η Τριάς άρχει δε όλους τους αριθμούς, φέροντας ως παράδειγμα την Ορφική αντίληψη για τις τρεις πρώτες αρχές της γεννήσεως, δηλαδή το ουράνιο, το επίγειο και εκείνο που υπάρχει μεταξύ τους.
Κατά τον Ανατόλιο επίσης είναι ο πρώτος τέλειος αριθμός και ονόμαζε την Τριάδα, πλήρης.
Κατά το Νικόμαχο η Τριάδα εκφράζει τη φιλία, την ειρήνη, την αρμονία, την ομόνοια και το γάμο, ενώ κατά τον Ιάμβλιχο, τη φρόνηση και τη σύνεση.
Ο Φώτιος (κατά Νικομάχου) αναφέρεται, ότι οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν την Τριάδα την αιτία της συμβουλής, της νόησης, της γέννησης, ως διδασκάλισσα της μουσικής, και ως διδάσκουσα τη γεωμετρία και την αστρονομία.
Ο Αριστοτέλης (Περί Ουρανού) θεωρεί, ότι η Τριάς είναι το αίτιον της αναλογίας διότι εκφράζει την αρχή, το μέσον και το τέλος.
Τέλος ο Πρόκλος αποκαλεί την Τριάδα, «τον πρώτο ενεργεία περιττό αριθμό» διότι ο αριθμός αυξάνεται περισσότερο δια πολλαπλασιασμού ή δια προσθέσεως.

Τ ε τ ρ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο, αναπαριστά τον Ερμή, ενώ ο Πρόκλος (Προκλ. εις Πολιτ.) ονομάζει το θεό τετραυγέα, τετρακέρατον.
Ο Ερμείας αναφέρει, ότι ο Φάνης είναι Τετράς, ενώ ο Ορφέας θεωρεί ότι είναι το αίτιο της δημιουργίας. Ο Ολυμπιόδωρος επισφραγίζει την αντίληψη αυτή με την αναφορά του στα τέσσερα στοιχεία, πυρ, αήρ, ύδωρ και γη (Ολυμπ.εις Πλατ.Φαιδ.).
Στη συνέχεια ο Αριστοτέλης διέκρινε τα τέσσερα παράγωγά τους, δηλαδή, το θερμό, το ψυχρό, το υγρό και το ξηρό.
Ο Πυθαγόρας (Περί Θεών), αντιλαμβάνεται τέσσερις κλίμακες προς τη κατάκτηση της σοφίας: την αριθμητική, τη φυσική, τη γεωμετρία και την αστρονομία.
Ο Εμπεδοκλής και ο Πυθαγόρας θεωρούσαν ιερή την Τετρακτύ διότι προστιθέμενοι οι τέσσερεις πρώτοι αριθμοί 1+2+3+4 αθροίζουν τη Δεκάδα.
Ο Ιάμβλιχος παρατηρεί τις τέσσερεις εποχές του έτους, τις τέσσερεις βασικές αρετές και τους τέσσερεις ορίζοντες, ενώ ο Φιλόλαος (Περί Φύσεως) αναφέρει τις τέσσερεις αρχές του λογικού Ζώου, ήτοι τον εγκέφαλο, την καρδιά, τον ομφαλό και το γεννητικό όργανο.
Οι Πυθαγόρειοι ακόμα ονόμαζαν την Τετράδα, Κλειδούχο της Φύσεως, ο Ανατόλιος Δικαιοσύνη και ο Ιπποκράτης θεωρούσε, ότι η Τετράς μαζί με την Επτάδα συμμετέχουν σε όλη την κίνηση του Σύμπαντος.

Π ε ν τ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο αναπαριστά το θεό Δία.
Κατά τον Πλάτωνα πέντε είναι τα στερεά σχήματα: η πυραμίς, ο κύβος, το οκτάεδρο, το δωδεκάεδρο και το εικοσάεδρο.
Κατά τον Ανατόλιο η Πεντάς πρώτη περιέλαβε τις αρχέτυπες μορφές όλων των αριθμών, δηλαδή του 2 του πρώτου άρτιου και του 3 του πρώτου περιττού.
Ο Νικόμαχος ο Γερασηνός αποκάλεσε τη Πεντάδα πρόνοια, ενώ ο Ιάμβλιχος νέμεσις.
Ο Μέγυλλος στο «Περί Αριθμών» έργο του ονομάζει την Πεντάδα τροποποίηση και αφιλονεικία.
Τέλος, πέντε είναι οι πλανήτες εκτός του Ήλιου και της Σελήνης, πέντε τα δάκτυλα, πέντε οι αισθήσεις (όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση και αφή) και πέντε οι παράλληλοι κύκλοι στον ουρανό, ήτοι ο ισημερινός, ο θερινός, ο χειμερινός, ο αρκτικός και ο ανταρκτικός.

Ε ξ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο την Εξάδα ο Πυθαγόρας την ονόμαζε Αφροδίτη, ωραιότητα και αρμονία.
Κατά τον Ιάμβλιχο, οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν την Εξάδα Ολομέλεια όπως και ο Ορφεύς, επειδή, το παν καθ' ολοκληρία σύμφωνα με αυτήν έχει διαμερισθεί και αρμονικά υπάρχει.
Επίσης ο Πυθαγόρας την αποκαλούσε ένωση και ο Ορφεύς (σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Λυδό) «γεννού ίλεως ένδοξε αριθμέ, πατέρα θεών, πατέρα ανθρώπων».
Ο Ανατόλιος θεωρεί την Εξάδα τον πρώτο τέλειο αριθμό, διότι μετρείται δια των μερών της, εφ' όσον αποτελείται από τη μονάδα, τη δυάδα και την τριάδα.
Τέλος, ο Πλάτων και ο Αρισταίος ο Πυθαγόρειος συσχέτιζαν την εξάδα με την ψυχή και την αρμονία.

Ε π τ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο οι Πυθαγόρειοι απεικόνιζαν στην Επτάδα την Αθηνά.
Ο Νικόμαχος ο Γερασινός την ονόμαζε αγέλη δηλαδή ομάς, ο Ιάμβλιχος σεβασμία, από τη σεπτάδα.
Ο Πρόκλος (Προκλ. εις Πλατ. Τιμ) αναφέρει, ότι «η Μονάς και η Επτάς είναι νοεροί αριθμοί και η μεν Μονάς είναι ακριβώς ο νούς, η δε Επτάς είναι το φως του νου. Γι αυτό και ο νους του Κόσμου είναι «μοναδικός και εβδομαδικός», όπως λέγει ο Ορφεύς.
Ο Ανατόλιος ονομάζει τον Επτά Αμήτωρ γιατί δεν προκύπτει εκ του διπλασιασμού ή πολλαπλασιασμού άλλου αριθμού.
Ο Ιάμβλιχος τον ονομάζει παρθένο και τελεσφόρο.
Ο Ιπποκράτης αναφέρει τις επτά περιόδους της ζωής του ανθρώπου: νήπιο, παιδί, έφηβος, νέος, ενήλικος, μεσήλικας και γέρων.
Επτά είναι οι μέρες της εβδομάδος. Επτά οι κινήσεις: πάνω, κάτω, εμπρός, πίσω, δεξιά, αριστερά και κυκλικά. Επτά οπές έχει το ανθρώπινο σώμα: 2 οφθαλμοί, 2 ώτα, 2 ρώθωνες και στόμα. Επτά είναι τα φωνήεντα της αλφαβήτου κ.λ.π.
Ιδιαιτέρως, σε θέματα ιατρικής είχαν ασχοληθεί με πολλές Επτάδες στο ανθρώπινο σώμα ο Ιπποκράτης, ο Στράτων ο Περιπατητικός και ο Διοκλής ο Καρύστιος.
Για τους Πυθαγόρειους ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο αριθμός 28 που του αποκαλούσαν τέλειο γιατί είναι το άθροισμα των αριθμών από το 1 έως το 7, αλλά και πολλαπλάσιος του 7.
Το ενδιαφέρον εγίνετο μεγαλύτερο με τη περίοδο της Σελήνης που αποτελείται από 28 ημέρες και τις τέσσερις φάσεις της, που η κάθε μία διαρκεί 7 ημέρες (4Χ7=28).

Ο κ τ ά ς

Κατά τον Πλούταρχο οι Πυθαγόρειοι καλούσαν τον 8 Ασφάλειος Ποσειδών.
Επίσης κατά τον Ιάμβλιχο η οκτάδα εκφράζει την ασφάλεια και κατά τον Φιλόλαο τον έρωτα, τη φιλία, τη σκέψη και τη φαντασία.
Άξιον σημειώσεως είναι οι παρατηρήσεις για τις 8 σφαίρες του Αλεξανδρινού αστροφυσικού και μαθηματικού Ερατοσθένη.

Ε ν ν ε ά ς

Κατά τον Πλούταρχο οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν την Εννεάδα Περσεφόνη.
Κατά τον Ιάμβλιχο, ο Ορφεύς και Πυθαγόρας την ονόμαζαν Κουρήτιδα ή Κόρη.
Επίσης ο Πρόκλος συσχετίζει την Εννεάδα με την Κουρητική Τάξη (Προκλ. Πλάτωνος Θεολογ.).
Ο Εννέα είναι ο μεγαλύτερος εντός της δεκάδος αριθμός και το τέλος μιας σειράς. Η λέξη ετυμολογικώς φαίνεται ότι αναφέρεται στην ενάδα (μονάδα) διότι συμπάσχει, με αυτήν και κρατεί το άλλο άκρο (της δεκάδος), έτσι έχει ονομασθεί εννεάς ως εάν να είναι ενάς κατά παραγωγή από τον 1 εντός του οποίου ενός, τα πάντα περιέχονται.
Ενδιαφέρον είναι ότι οι Μούσες ήταν εννέα.

Δ ε κ ά ς

Ο Πλούταρχος αναφέρει, ότι ο Πυθαγόρας αποκαλούσε τη Δεκάδα Παντέλεια.
Κατά τον Ιάμβλιχο (Θεολ.Αριθ.), οι Πυθαγόρειοι την ονόμαζαν Κόσμο, Ουρανό, Πάνα, Ειμαρμένη, Αιώνα, Κράτος, Ανάγκη κ.λ.π.
Κατά τον Ανατόλιο ονομάζεται κράτος και παντέλεια, διότι ο 10 περιέχει μέσα του πάσα δύναμη τόσο του άρτιου, όσο και του περιττού αριθμού, γιατί ο 10 γεννάται κατόπιν πολλαπλασιασμού αρτίου και περιττού αριθμού δηλαδή 2Χ5=10.
Ο Συριανός (Συριαν. εις Αριστ. Μεταφ.) παραθέτει τον «Ορφικό ύμνο για τον αριθμό» που αναφέρεται στη Δεκάδα και τη σχέση της με τη Μονάδα και την Τετράδα που αξίζει να αναφερθεί:
«από το άδυτο της αμίαντης μονάδος μπορεί κανείς να φτάσει στην πανίερη τετράδα, η οποία γέννησε τη μητέρα των πάντων που δέχεται τα πάντα, τη σεβαστή που έθεσε όρια περί τα πάντα, την αμετάτρεπτη και ακαταπόνητη, Δεκάδα ιερή αποκαλούν αυτή και οι αθάνατοι θεοί και οι γεννημένοι στη γη άνθρωποι».
Ο τρόπος με τον οποίο προκύπτει η Δεκάς από την Τετράδα δεν είναι άλλος από το άθροισμα 1+2+3+4=10, την ιερή τετρακτύ, των Πυθαγορείων, η οποία είναι Ορφικής προελεύσεως.
Η σημασία της δεκάδος είναι γνωστή ως η βάση του αριθμητικού μας συστήματος. Φαίνεται δε ότι το δεκαδικό σύστημα ακολουθούσαν και οι Ορφικοί, γιατί λέγεται πως ο Ορφέας ονόμαζε τη Δεκάδα «κλαδούχον», γιατί ως κλάδοι οι αριθμοί φυτρώνουν από αυτήν.

Ανακεφαλαιώνοντας,
Η Μονάς είναι ο Θεός, ο Νους, η Ενέργεια από την οποία προήλθε το παν.
Η Δυάς είναι η Ύλη αποτελούμενη από ύδωρ και γη, συμβολίζει δε την αντίθεση.
Η Τριάς είναι ο Χρόνος, ήτοι το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον και ο νόμος τη εκδηλώσεως.
Η Τετράς είναι ο Χώρος και ο Νόμος (η τάξη ή το θεμέλιο) του Κόσμου.
Το Πέντε συμβολίζει τη Ζωή στα έμβια όντα.
Το Έξι συμβολίζει τη Ψυχή στον ουρανό και επίγειο κόσμο.
Το Επτά παριστά το Νόμο της αναπτύξεως ή εξελίξεως.
Το Οκτώ συμβολίζει τον Ισορροπία.
Το Εννέα τον Περιορισμό και την Τελείωση.
Το Δέκα την Επανένωση και την Ολοκλήρωση.
Η λέξη αριθμός προέρχεται από το ρήμα αραρίσκω που σημαίνει συναρμόζω.
Ως ερευνητής του θέματος αυτού, κατερχόμενος στις αρχαίες πηγές προσπάθησα να συναρμόσω τους αρχαίους συγγραφείς για τη μυστική σημασία των αριθμών η οποία θεωρεί:
Ότι οι αριθμοί αποτελούν το θεμέλιο κάθε γνώσης για την γένεση και ανάπτυξη των όντων, καθώς και το κλειδί για την κατανόηση του Κόσμου, που «εγένετο κατ' αριθμόν» και όχι «υπό τον αριθμόν», σύμφωνα με τον Πυθαγόρα.
Ο δε Υιός της Καλλιόπης στο Όρος Παγγαίον είπε: «Η ουσία του αριθμού είναι μεν αρχή προνοούσα για ολόκληρο τον Ουρανό και τη Γη και τη μεταξύ τους φύση, επιπλέον δε και η απαρχή της υπάρξεως και των θείων και των θεών και των δαιμόνων». (Ιαμβλ. Βίος Πυθαγ. 146-147.44, Τ.)

Πηγή: ΕΡΕΥΝΑ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Σύνδεσμος στην Πηγή...

H ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

Το πρόβλημα αυτό της ΑΔΗΜΙΟΥΡΓΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ από την οποία προήλθαν τα πάντα λύεται (;) αν θεωρήσουμε ως την Αδημιούργητη Αρχή το ΜΗΔΕΝ, το οποίο (ως μηδέν) δεν χρειάζεται «δημιουργό».Η θεώρηση όμως του μηδενός ως της αδημιούργητης αρχής γεννά το ερώτημα: πως από το ΜΗΔΕΝ (την μη ύπαρξη) προέκυψε η ΟΥΣΙΑ [1] εκ της οποίας εκπορεύτηκε το ΆΠΕΙΡΟ (η Φύση); Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα μας το δίδει μια νέα θεωρία της Φυσικής η οποία ομιλεί για την εκ του μηδενός προέλευση των πάντων. Η θεωρία αυτή απορρίπτει την κλασικά φιλοσοφική θεώρηση ότι «μηδέν εκ του μηδενός γίνεται» και δέχεται την αντιστροφή αυτής φιλοσοφική θεώρηση ότι «εκ του μηδενός προέρχονται τα πάντα και εις το μηδέν επιστρέφουν».

Διχασμός και αντιθετισμός ΜΗΔΕΝΟΣ

Κατά την άποψη αυτήν τα πάντα ξεκίνησαν εκ του μηδενός το οποίο το θεωρούν ότι κρύβει μέσα του άπειρες ποσότητες δυνάμεων (ύλη και ενέργεια), οι οποίες μπορούν να εμφανισθούν και να αποκτήσουν υπόσταση και ύπαρξη. Η ερμηνεία της Αρχής της Φύσεως με βάση της αποδοχή της νέας φιλοσοφικής θεώρησης μας οδηγεί στα εξής συμπεράσματα τα οποία αποτελούν προσωπικές μου απόψεις οι οποίες προκύπτουν από την μελέτη τόσο της αρχής της φύσεως κατά τον Νάγο όσο και της νέας φιλοσοφικής θεώρησης:

Η εκπόρευση των πάντων εκ του μηδενός φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ακατανόητη. Αν όμως δεχθούμε την άποψη των Πυθαγορείων ότι «τα πάντα κατ’ αριθμό γίγνωνται» τότε την εξίσωση

(+Α) + (– Α) = 0

πρέπει να την δεχθούμε και κατά την αντίστροφη φορά της δηλαδή

0 = (+Α) + (–Α)

Αυτό σημαίνει ότι όσο λογικό είναι να δεχθούμε ότι δυο υπάρξεις αντιθέτου καταστάσεως όταν ενωθούν μηδενίζονται δηλαδή μας δίνουν ανυπαρξία τόσο λογικό είναι να δεχθούμε ότι και από το μηδέν δηλαδή την ανυπαρξία μπορεί με διχασμό και αντιθετισμό να εκπορευτούν δύο υπάρξεις αντιθέτου καταστάσεως. Συνεπώς:

Με τον διχασμό και αντιθετισμό του ΜΗΔΕΝΟΣ προέκυψε τόσο η Θετική Ενεργός Ουσία την οποία συμβολίζουμε με το +Α° όσο και η Αρνητική Ενεργός Ουσία την οποία συμβολίζουμε αντίστοιχα με το –Α° δηλαδή

0 = (+Α°) + (–Α°)

και οι οποίες αν ενωθούν μεταξύ τους τότε τα πάντα επανέρχονται στο μηδέν σύμφωνα με την εξίσωση.

(+Α°) + (–Α°) = 0

Από την Θετική Ενεργό Ουσία με νέο διχασμό και αντιθετισμό εκδηλώθηκαν τα στοιχεία +Α+ και +Α– με τα απειροστημόριά τους +α+ και +α– αντίστοιχα τα οποία είναι άτομα της θετικής ύλης:

+Α° = (+Α+) + (+Α–)

ενώ από την Αρνητική Ενεργό Ουσία –Α° εκδηλώθηκαν τα στοιχεία –Α+ και –Α– και τα απειροστημόριά τους –α+ και –α– αντίστοιχα τα οποία είναι άτομα της αρνητικής ύλης:

–Α° = (–Α+) + (–Α–)

ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ: Η ένωση Θετικής Ύλης και Αρνητικής Ύλης έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή τους στο μηδέν (δηλαδή την πλήρη αμοιβαία εξαφάνισή τους χωρίς εμφάνιση ενέργειας ή κάτι άλλου στην θέση τους) ενώ η ένωση Ύλης και Αντιύλης έχει ως αποτέλεσμα την εξαΰλωση δηλαδή την εξαφάνισή τους (ύλης και αντιύλη) και την εμφάνιση στην θέση τους ενεργείας. Επίσης, η Αρνητική Ύλη ΑΠΩΘΕΙ τόσο την αρνητική όσο και την θετική ύλη ενώ η Θετική Ύλη (στην οποία ανήκει και η αντιύλη) ΈΛΚΕΙ τόσο την θετική όσο και την αρνητική ύλη.

Από την ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟ ΟΥΣΙΑ (την Α°) προέκυψαν ο Αιθέρας και οι μορφές της Φύσεως σύμφωνα με όσα αναφέρονται κατά την εξέταση αυτού του θέματος της αρχής της Φύσεως (γιατί, όπως είδαμε, η Αρνητική Ύλη ΑΠΩΘΕΙ τόσο την αρνητική όσο και την θετική ύλη ενώ η Θετική Ύλη ΈΛΚΕΙ τόσο την θετική όσο και την αρνητική ύλη) ενώ

Από την ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟ ΟΥΣΙΑ (την –Α°) προέκυψαν μόνον άτομα αρνητικής ύλης τα οποία συμμετέχουν στις διεργασίες της Φύσεως προκαλώντας την γνωστή μας διαστολή του Σύμπαντος!

Διευκρινίζεται σχετικά ότι: α) τα σημεία + και – όταν τίθενται προ του αντιστοίχου χαρακτήρα υπονοούν αντίστοιχα θετική και αρνητική κατάσταση (ύλη στην προκειμένη περίπτωση) ενώ όταν τίθενται μετά τον αντίστοιχο χαρακτήρα υπονοούν θετικό και αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, όπως αναφέρθηκε στο εδάφιο 4 και β) ότι η αναφερόμενη ενταύθα ως αρνητική ύλη είναι μια υποθετική προς το παρόν μορφή ύλης και δεν έχει καμιά σχέση με την γνωστή μας από την φυσική αντιύλη η οποία ανήκει στην θετική ύλη.

Οι επιστήμονες (οι αποδεχόμενοι την νέα φιλοσοφική θεώρηση) ανα­ρωτιούνται: Μήπως το μηδέν δεν είναι το τίποτα αλλά το όλον σε ανεκδήλωτη κατάσταση ώστε με τον διχασμό και αντιθετισμό του προέκυψαν τα πάντα; Μήπως στην γένεση της Θετικής και της Αρνητικής Ύλης εκ του μηδενός κρύ­βεται το μυστικό της δημιουργίας του Σύμπαντος εκ του μηδενός;

Η παραγωγή του Αιθέρος.

Ο Αιθέρας προέκυψε από τα άτομα της θετικής ύλης +α+ και +α– με την σχετική ένωση κατά χώρο και με μερική διείσδυση αυτών των ατόμων +α+ και +α– ενώ τα μεταξύ αυτών άτομα της αρνητικής ύλης –α+ και –α– δεν μετέχουν μεν στην σχετική ένωση γιατί ασκούν άπωση αλλά είναι αυτά που προκαλούν (λόγω της απώσεως που ασκούν) την συνεχή διαστολή του αιθέρος και συνεπώς ολοκλήρου του Σύμπαντος. Αν δεν υπήρχαν μεταξύ των ατόμων που συγκροτούν τον Αιθέρα τα άτομα της αρνητικής ύλης τότε ο Αιθέρας θα αποτελούσε μια συμπαγή μάζα τεραστίας πυκνότητας, ενώ τώρα ο Αιθέρας είναι μια λεπτεπίλεπτη ουσία, μέσα στην οποία υπάρχουν και κινούνται όλες οι υλικές μορφές χωρίς να παρεμποδίζεται η κίνησή τους από τον Αιθέρα. Επίσης η ύπαρξη των ατόμων της αρνητικής ύλης ανάμεσα στα άτομα που συγκροτούν τον αιθέρα είναι μια από τις αιτίες που τα άτομα αυτά δεν ενώνονται πλήρως οπότε θα είχαμε επιστροφή στην προ του διχασμού και αντιθετισμού της θετικής ενεργού ουσίας κατάσταση. Επίσης τα άτομα της αρνητικής ύλης δεν ενώνονται μεταξύ τους αφενός μεν λόγω της μεταξύ τους απώσεως η οποία παρεμποδίζει την ελκτική δύναμη των αντιθέτου σημείου ατόμων –α+ και –α– και αφετέρου γιατί τα μεταξύ αυτών άτομα της θετικής ύλης που αποτελούν τον αιθέρα παρεμποδίζουν αυτήν την ένωση.

Η κυκλοφορία και περιδίνηση του Αιθέρα

Αποτέλεσμα της μερικής κατά χώρο ενώσεως των ατόμων της θετικής ύλης +α+ και +α– είναι να υπάρχουν εσωτερικές τάσεις τόσο προς πλήρη ένωση όσο και προς πλήρη διχασμό αυτών των ατόμων. Οι εσωτερικές αυτές τάσεις έχουν ως αποτέλεσμα την συνεχή αλλαγή της θέσεως των ατόμων αυτών μεταξύ τους. Επομένως δεν υπάρχει απόλυτη ηρεμία στα άτομα της θετικής ύλης που συγκροτούν τον Αιθέρα και να δημιουργείται μια συνεχής εσωτερική κυκλοφορία και περιδίνηση. Παράλληλα τα άτομα της αρνητικής ύλης με την άπωση που ασκούν στα άτομα της θετικής ύλης του αιθέρα προκαλούν (όπως είδαμε) την συνεχή διαστολή του αιθέρα τον οποίο καθιστούν μια λεπτεπίλεπτη ουσία με αποτέλεσμα η εσωτερική κυκλοφορία και περιδίνηση των ατόμων της θετικής ύλης να γίνεται εντονότερη. Η κυκλοφορία και η περιδίνηση των ατόμων του αιθέρα τον εμφανίζει ως ρευστό, γι’ αυτό χαρακτηρίζεται και ως Αιθέριο ρευστό.

Η κυκλοφορία και περιδίνηση των ατόμων +α+ και +α– του ΑΙΘΕΡΑ αποτελεί ένα βασικό του χαρακτηριστικό το οποίο έχει πολύ μεγάλη σημασία στη εξέλιξη των ουσιών της Φύσεως γιατί σ’ αυτήν οφείλεται η συνεχής του δράση της συνεχούς ουσίας επί των υλικών μορφών κλπ η οποία εκδηλώνεται ως ο Νόμος της Ενεργείας αυτού. Στην εσωτερική κυκλοφορία των ατόμων +α+ και +α– οφείλονται τα διάφορα γνωστά μας φυσικά φαινόμενα τα οποία αναφέρονται κατωτέρω στο εδάφιο 10 ενώ στη περιδίνηση του αιθέρα οφείλεται η περιστροφική κίνηση όλων των μορφών του Σύμπαντος, η οποία είναι άμεσα εμφανής από την περιστροφική κίνηση των ουρανίων σωμάτων τόσο γύρω από τον εαυτόν τους όσο και πέριξ άλ­λων ουρανίων σωμάτων μεγαλύτερης μάζας αλλά και στην περιστροφή των ηλεκτρονίων γύρω από τον πυρήνα των ατόμων αλλά και γύρω από τον εαυτόν τους (spin των ηλεκτρονίων στο οποίο οφείλεται ο μαγνητισμός).

Επίσης στην (εσωτερική) κυκλοφορία και περιδίνηση του αιθέρα οφείλεται η διαπλαστική του ικανότητα δια της οποίας συνθέτει και αποσυνθέτει τις μορφές του απείρου δη­λαδή αποτελεί τον συνθετικό και αποσυνθετικό λόγο [2] των μορφών του απείρου και συνεπώς τον μεταμορφωτικό λόγο αυτών. Αυτή η δράση του Αιθέρος, παρερμηνεύθηκε από όσους γνώριζαν ελλιπώς αυτό το θέμα, με αποτέλεσμα να θεωρήσουν τον Αιθέρα ως τον Δημιουργό Θεό [3] και να του αποδώσουν λατρεία. Είναι σ’ όλους μας γνωστή η φράση «ο πανταχού παρών και τα πάντα πλήρων» (Θεός των βιβλικών θρησκειών) επειδή ο Αιθέρας πληρώνει τον χώρο σε ολόκληρο το Σύμπαν ως επίσης και η φράση του κατά Ιωάννη ευαγγελίου που αναφέρει ότι «Εν αρχή ην ο Λό­γος και ο Λόγος ην προς Θεώ και Θεός είναι ο Λόγος…» γιατί ως Λόγος, με την έννοια του αιτίου της δημιουργίας, χαρακτηρίζεται ο Δημιουργός [των βιβλικών θρησκειών] ο οποίος δημιούργησε τα πάντα εκ του μηδενός.

Η παραγωγή της υλικής ουσίας

Η ΥΛΙΚΗ ΟΥΣΙΑ παράγεται δια του αντιθετισμού τμημάτων του αιθέρα και της εκ νέου ενώσεως των τμημάτων αυτών. Ο αντιθετισμός τμημάτων του αιθέρα θα πρέπει να έγινε ως εξής: Η (εσωτερική) κυκλοφορία των ατόμων +α+ και +α– είχε ως αποτέλεσμα σε τμήμα του αιθέρα να εμφανισθεί αντιθετισμός ώστε να διαχωριστεί σε δύο τμήματα: Στο ένα τμήμα να έχουμε υπεροχή των ατόμων +α+ έναντι των ατόμων +α– με αποτέλεσμα το τμήμα αυτό του αιθέρα να εμφανίσει θετικό ηλεκτρικό φορτίο + ενώ στο άλλο τμήμα να έχουμε υπεροχή των ατόμων +α– έναντι των ατόμων +α+ με αποτέλεσμα το τμήμα αυτό του αιθέρα να εμφανίσει ηλεκτρικό αρνητικό φορτίο –. Τα δύο αυτά τμήματα του αιθέρα συμπυκνώνονται και αποτελούν δυο συζυγή στοιχειώδη σωματίδια π.χ. ηλεκτρόνιο και ποζιτρόνιο δηλαδή σωματίδια ΎΛΗΣ και ΑΝΤΙΥΛΗΣ [4]. Ορισμένα από τα κατ’ αυτόν τον τρόπο παραγόμενα στοιχειώδη σωματίδια έχουν σταθερότητα άλλα όμως είναι βραχύβια δηλαδή διαλύονται και ενσωματώνονται στο κυρίως «σώμα» του αιθέρα. Τα έχοντα σταθερότητα σχημάτισαν τα γνωστά μας από την χημεία στοιχεία ή άτομα π.χ. υδρογόνο, ήλιο, οξυγόνο κλπ. Στην αρχή θα πρέπει να σχηματίσθηκαν τα «ελαφρότερα» από αυτά τα στοιχεία και κυρίως το υδρογόνο. Τα στοιχεία αυτά σχημάτισαν αρχικά μεγάλες συγκεντρώσεις οι οποίες εμφανίσθηκαν ως αεριοδεστάτες ουσίες δηλαδή τα γνωστά μας από την αστρονομία ως νεφελώματα.

Από τις αεροδέστατες ουσίες (νεφελώματα) σχηματίζονται ατμοειδή σώματα. Τα ατμοειδή σώματα έχουν κάποιο κεντρικό πυρήνα με μεγαλύτερη συγκέντρωση ύλης ο οποίος περιλαμβάνεις και βαρύτερα στοιχεία και χημικές ενώσεις. Τα ατμοειδή σώματα, σε μικρογραφία, είναι οι γνωστοί μας κομήτες οι οποίοι παρατηρού­νται κατά καιρούς να περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο. Από τα ατμοειδή σώματα (πολύ μεγάλης κλίμακας) δημιουργούνται οι γαλαξίες με τα ηλιακά συστήματα.

Επαναφορά του Απείρου στο Μηδέν;

Η νέα φιλοσοφική θεώρηση, όπως είδαμε, αναφέρει ότι εκ του μηδενός μεν προέρχονται τα πάντα αλλά στο μηδέν επιστρέφουν. Με τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω εξετάσαμε το πρώτο σκέλος αυτής την νέας φιλοσοφικής θεώρησης «εκ του μηδενός προέρχονται τα πάντα». Το δεύτερο σκέλος ότι «στο μηδέν επιστρέφουν» θα πρέπει να το εξετάσουμε για να έχουμε την ολοκληρωμένη εικόνα αυτής της θεώρησης.

Σύμφωνα με όσα αναφέραμε το Σύμπαν διαστέλλεται και το μόνο αίτιο το οποίο θα μπορούσε να ανακόψει αυτήν την διαστολή του είναι η βαρύτητα των υλικών μορφών του. Σχετικά υπάρχουν τρία μοντέλα [5] του συνεχώς διαστελλόμενου Σύμπαντος: 1^ον μοντέλο το Σύμπαν διαστέλλεται αρκετά αργά και έτσι η βαρυτική έλξη μεταξύ των γαλαξιών αναγκάζει τη διαστολή να επιβραδύνεται συνεχώς με αποτέλεσμα κάποτε να μηδενιστεί και κατόπιν να αρχίσει η συστολή του μέχρις ότου καταλήξει πάλι στο μηδέν από το οποίο ξεκίνησε. 2^ον μοντέλο το Σύμπαν διαστέλλεται αρκετά γρήγορα και έτσι η βαρυτική έλξη μεταξύ των γαλαξιών μειώνει μεν συνεχώς την ταχύτητα διαστολής και την οδηγεί ασυμπτωτικά στο μηδέν αλλά το Σύμπαν εξακολουθεί να διαστέλλεται με σταθερή ταχύτητα επ’ άπειρον. 3^ον μοντέλο το Σύμπαν διαστέλλεται τόσο γρήγορα που η βαρυτική έλξη μεταξύ των γαλαξιών δεν μπορεί να μειώσει την ταχύτητα διαστολής και έτσι το Σύμπαν θα εξακολουθεί να διαστέλλεται με αυξανόμενη ταχύτητα επ’ άπειρον. Για βρούμε ποίο από τα τρία μοντέλα περιγράφει το Σύμπαν πρέπει να γνωρίζουμε τον σημερινό ρυθμό διαστολής και την μέση πυκνότητά του. Αν η μέση πυκνότητα είναι μεγαλύτερη μιας κρίσιμης τιμής τότε το Σύμπαν θα το περιγράφει το πρώτο μοντέλο άλλως το δεύτερο ή το τρίτο. Από μετρήσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι οι μάζες των γαλαξιών είναι μικρές και έτσι η μέση πυκνότητα είναι μικρότερη της κρίσιμης τιμής και συνεπώς ισχύει το τρίτο μοντέλο.

Όμως στις μάζες αυτές δεν έχει υπολογιστεί η «σκοτεινή ύλη» που υπάρχει τόσο ανάμεσα στους γαλαξίες όσο και εκτός των γαλαξιών. Επίσης η επιστήμη σήμερα αγνοεί α) την αρνητική ύλη (τουλάχιστον επίσημα) η οποία είναι η κύρια αιτία αυτής της διαστολής του Σύμπαντος και β) ότι ο χώρος δεν είναι κενός, όπως τον θεωρεί η θεωρία της σχετικότητας, αλλά πληρούται από αιθέρα ο οποίος έχει μάζα γιατί, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες απόψεις του Σπ. Νάγου, συγκροτείται από άτομα της ατομικής ουσίας (εδάφιο 8).

Πριν λοιπόν γίνουν νέες μετρήσεις της κρίσιμης τιμής της μέσης πυκνότητας του Σύμπαντος δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε αν τα πάντα θα επιστρέψουν στο μηδέν. Πάντως εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει να ανησυχούμε γιατί το θέμα αυτό αφορά σε πολύ απώτατο μέλλον (μετά μερικά δισεκατομμύρια χρόνια) και μάλιστα πολύ μετά την εξαφάνιση του Ηλίου μας λόγω εξαντλήσεως των πυρηνικών αποθεμάτων του.

---

[1] Η λέξη ουσία σημαίνει ύπαρξη.

[2] Η λέξη λόγος εδώ έχει την έννοια του αιτίου.

[3] Για το περί του Δημιουργού θέμα σας παραπέμπω στο άρθρο μου «Περί Θεού και Θεών» που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 20 του περιοδικού ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟ.

[4] Επειδή οι ιδιότητες της ΑΝΤΙΥΛΗΣ είναι ίδιες με αυτές της ύλης, εκτός από την αντιστροφή των ηλεκτρικών φορτίων, δεν είναι δυνατή η αναζήτηση στον Γαλαξία μας ηλιακών συστημάτων από αντιύλη ούτε η αναζήτηση Γαλαξιών από Αντιύλη και συνεπώς δεν μας είναι γνωστό αν υπάρχουν κόσμοι που συγκροτούνται μόνο από αντιύλη. Πολλοί εκ των επιστημόνων πιστεύουν ότι θα πρέπει να υπάρχει ίση ποσότητα ύλης και αντιύλης στο Σύμπαν για λόγους συμμετρίας. Άλλοι όμως πιστεύουν ότι αυτή η συμμετρία δεν είναι απαραίτητη και μπορεί το Σύμπαν να αποτελείται μόνο από ύλη. Στο γήινο περιβάλλον, περιβάλλον συγκροτούμενο μόνο από ύλη, η αντιύλη, αποτελούμενη από ποζιτρό­νια και αντιπρωτόνια, μόνον στα εργαστήρια μπορεί να παραχθεί και η διάρκειά ζωής της είναι πολύ μικρή.

[5] Γίνεται μια πολύ συνοπτική περιγραφή για λόγους οικονομίας χώρου.

Πηγή: ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Σύνδεσμος στην Πηγή...

H ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

Το πρόβλημα αυτό της ΑΔΗΜΙΟΥΡΓΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ από την οποία προήλθαν τα πάντα λύεται (;) αν θεωρήσουμε ως την Αδημιούργητη Αρχή το ΜΗΔΕΝ, το οποίο (ως μηδέν) δεν χρειάζεται «δημιουργό».Η θεώρηση όμως του μηδενός ως της αδημιούργητης αρχής γεννά το ερώτημα: πως από το ΜΗΔΕΝ (την μη ύπαρξη) προέκυψε η ΟΥΣΙΑ [1] εκ της οποίας εκπορεύτηκε το ΆΠΕΙΡΟ (η Φύση); Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα μας το δίδει μια νέα θεωρία της Φυσικής η οποία ομιλεί για την εκ του μηδενός προέλευση των πάντων. Η θεωρία αυτή απορρίπτει την κλασικά φιλοσοφική θεώρηση ότι «μηδέν εκ του μηδενός γίνεται» και δέχεται την αντιστροφή αυτής φιλοσοφική θεώρηση ότι «εκ του μηδενός προέρχονται τα πάντα και εις το μηδέν επιστρέφουν».

Διχασμός και αντιθετισμός ΜΗΔΕΝΟΣ

Κατά την άποψη αυτήν τα πάντα ξεκίνησαν εκ του μηδενός το οποίο το θεωρούν ότι κρύβει μέσα του άπειρες ποσότητες δυνάμεων (ύλη και ενέργεια), οι οποίες μπορούν να εμφανισθούν και να αποκτήσουν υπόσταση και ύπαρξη. Η ερμηνεία της Αρχής της Φύσεως με βάση της αποδοχή της νέας φιλοσοφικής θεώρησης μας οδηγεί στα εξής συμπεράσματα τα οποία αποτελούν προσωπικές μου απόψεις οι οποίες προκύπτουν από την μελέτη τόσο της αρχής της φύσεως κατά τον Νάγο όσο και της νέας φιλοσοφικής θεώρησης:

Η εκπόρευση των πάντων εκ του μηδενός φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ακατανόητη. Αν όμως δεχθούμε την άποψη των Πυθαγορείων ότι «τα πάντα κατ’ αριθμό γίγνωνται» τότε την εξίσωση

(+Α) + (– Α) = 0

πρέπει να την δεχθούμε και κατά την αντίστροφη φορά της δηλαδή

0 = (+Α) + (–Α)

Αυτό σημαίνει ότι όσο λογικό είναι να δεχθούμε ότι δυο υπάρξεις αντιθέτου καταστάσεως όταν ενωθούν μηδενίζονται δηλαδή μας δίνουν ανυπαρξία τόσο λογικό είναι να δεχθούμε ότι και από το μηδέν δηλαδή την ανυπαρξία μπορεί με διχασμό και αντιθετισμό να εκπορευτούν δύο υπάρξεις αντιθέτου καταστάσεως. Συνεπώς:

Με τον διχασμό και αντιθετισμό του ΜΗΔΕΝΟΣ προέκυψε τόσο η Θετική Ενεργός Ουσία την οποία συμβολίζουμε με το +Α° όσο και η Αρνητική Ενεργός Ουσία την οποία συμβολίζουμε αντίστοιχα με το –Α° δηλαδή

0 = (+Α°) + (–Α°)

και οι οποίες αν ενωθούν μεταξύ τους τότε τα πάντα επανέρχονται στο μηδέν σύμφωνα με την εξίσωση.

(+Α°) + (–Α°) = 0

Από την Θετική Ενεργό Ουσία με νέο διχασμό και αντιθετισμό εκδηλώθηκαν τα στοιχεία +Α+ και +Α– με τα απειροστημόριά τους +α+ και +α– αντίστοιχα τα οποία είναι άτομα της θετικής ύλης:

+Α° = (+Α+) + (+Α–)

ενώ από την Αρνητική Ενεργό Ουσία –Α° εκδηλώθηκαν τα στοιχεία –Α+ και –Α– και τα απειροστημόριά τους –α+ και –α– αντίστοιχα τα οποία είναι άτομα της αρνητικής ύλης:

–Α° = (–Α+) + (–Α–)

ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ: Η ένωση Θετικής Ύλης και Αρνητικής Ύλης έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή τους στο μηδέν (δηλαδή την πλήρη αμοιβαία εξαφάνισή τους χωρίς εμφάνιση ενέργειας ή κάτι άλλου στην θέση τους) ενώ η ένωση Ύλης και Αντιύλης έχει ως αποτέλεσμα την εξαΰλωση δηλαδή την εξαφάνισή τους (ύλης και αντιύλη) και την εμφάνιση στην θέση τους ενεργείας. Επίσης, η Αρνητική Ύλη ΑΠΩΘΕΙ τόσο την αρνητική όσο και την θετική ύλη ενώ η Θετική Ύλη (στην οποία ανήκει και η αντιύλη) ΈΛΚΕΙ τόσο την θετική όσο και την αρνητική ύλη.

Από την ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟ ΟΥΣΙΑ (την Α°) προέκυψαν ο Αιθέρας και οι μορφές της Φύσεως σύμφωνα με όσα αναφέρονται κατά την εξέταση αυτού του θέματος της αρχής της Φύσεως (γιατί, όπως είδαμε, η Αρνητική Ύλη ΑΠΩΘΕΙ τόσο την αρνητική όσο και την θετική ύλη ενώ η Θετική Ύλη ΈΛΚΕΙ τόσο την θετική όσο και την αρνητική ύλη) ενώ

Από την ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟ ΟΥΣΙΑ (την –Α°) προέκυψαν μόνον άτομα αρνητικής ύλης τα οποία συμμετέχουν στις διεργασίες της Φύσεως προκαλώντας την γνωστή μας διαστολή του Σύμπαντος!

Διευκρινίζεται σχετικά ότι: α) τα σημεία + και – όταν τίθενται προ του αντιστοίχου χαρακτήρα υπονοούν αντίστοιχα θετική και αρνητική κατάσταση (ύλη στην προκειμένη περίπτωση) ενώ όταν τίθενται μετά τον αντίστοιχο χαρακτήρα υπονοούν θετικό και αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, όπως αναφέρθηκε στο εδάφιο 4 και β) ότι η αναφερόμενη ενταύθα ως αρνητική ύλη είναι μια υποθετική προς το παρόν μορφή ύλης και δεν έχει καμιά σχέση με την γνωστή μας από την φυσική αντιύλη η οποία ανήκει στην θετική ύλη.

Οι επιστήμονες (οι αποδεχόμενοι την νέα φιλοσοφική θεώρηση) ανα­ρωτιούνται: Μήπως το μηδέν δεν είναι το τίποτα αλλά το όλον σε ανεκδήλωτη κατάσταση ώστε με τον διχασμό και αντιθετισμό του προέκυψαν τα πάντα; Μήπως στην γένεση της Θετικής και της Αρνητικής Ύλης εκ του μηδενός κρύ­βεται το μυστικό της δημιουργίας του Σύμπαντος εκ του μηδενός;

Η παραγωγή του Αιθέρος.

Ο Αιθέρας προέκυψε από τα άτομα της θετικής ύλης +α+ και +α– με την σχετική ένωση κατά χώρο και με μερική διείσδυση αυτών των ατόμων +α+ και +α– ενώ τα μεταξύ αυτών άτομα της αρνητικής ύλης –α+ και –α– δεν μετέχουν μεν στην σχετική ένωση γιατί ασκούν άπωση αλλά είναι αυτά που προκαλούν (λόγω της απώσεως που ασκούν) την συνεχή διαστολή του αιθέρος και συνεπώς ολοκλήρου του Σύμπαντος. Αν δεν υπήρχαν μεταξύ των ατόμων που συγκροτούν τον Αιθέρα τα άτομα της αρνητικής ύλης τότε ο Αιθέρας θα αποτελούσε μια συμπαγή μάζα τεραστίας πυκνότητας, ενώ τώρα ο Αιθέρας είναι μια λεπτεπίλεπτη ουσία, μέσα στην οποία υπάρχουν και κινούνται όλες οι υλικές μορφές χωρίς να παρεμποδίζεται η κίνησή τους από τον Αιθέρα. Επίσης η ύπαρξη των ατόμων της αρνητικής ύλης ανάμεσα στα άτομα που συγκροτούν τον αιθέρα είναι μια από τις αιτίες που τα άτομα αυτά δεν ενώνονται πλήρως οπότε θα είχαμε επιστροφή στην προ του διχασμού και αντιθετισμού της θετικής ενεργού ουσίας κατάσταση. Επίσης τα άτομα της αρνητικής ύλης δεν ενώνονται μεταξύ τους αφενός μεν λόγω της μεταξύ τους απώσεως η οποία παρεμποδίζει την ελκτική δύναμη των αντιθέτου σημείου ατόμων –α+ και –α– και αφετέρου γιατί τα μεταξύ αυτών άτομα της θετικής ύλης που αποτελούν τον αιθέρα παρεμποδίζουν αυτήν την ένωση.

Η κυκλοφορία και περιδίνηση του Αιθέρα

Αποτέλεσμα της μερικής κατά χώρο ενώσεως των ατόμων της θετικής ύλης +α+ και +α– είναι να υπάρχουν εσωτερικές τάσεις τόσο προς πλήρη ένωση όσο και προς πλήρη διχασμό αυτών των ατόμων. Οι εσωτερικές αυτές τάσεις έχουν ως αποτέλεσμα την συνεχή αλλαγή της θέσεως των ατόμων αυτών μεταξύ τους. Επομένως δεν υπάρχει απόλυτη ηρεμία στα άτομα της θετικής ύλης που συγκροτούν τον Αιθέρα και να δημιουργείται μια συνεχής εσωτερική κυκλοφορία και περιδίνηση. Παράλληλα τα άτομα της αρνητικής ύλης με την άπωση που ασκούν στα άτομα της θετικής ύλης του αιθέρα προκαλούν (όπως είδαμε) την συνεχή διαστολή του αιθέρα τον οποίο καθιστούν μια λεπτεπίλεπτη ουσία με αποτέλεσμα η εσωτερική κυκλοφορία και περιδίνηση των ατόμων της θετικής ύλης να γίνεται εντονότερη. Η κυκλοφορία και η περιδίνηση των ατόμων του αιθέρα τον εμφανίζει ως ρευστό, γι’ αυτό χαρακτηρίζεται και ως Αιθέριο ρευστό.

Η κυκλοφορία και περιδίνηση των ατόμων +α+ και +α– του ΑΙΘΕΡΑ αποτελεί ένα βασικό του χαρακτηριστικό το οποίο έχει πολύ μεγάλη σημασία στη εξέλιξη των ουσιών της Φύσεως γιατί σ’ αυτήν οφείλεται η συνεχής του δράση της συνεχούς ουσίας επί των υλικών μορφών κλπ η οποία εκδηλώνεται ως ο Νόμος της Ενεργείας αυτού. Στην εσωτερική κυκλοφορία των ατόμων +α+ και +α– οφείλονται τα διάφορα γνωστά μας φυσικά φαινόμενα τα οποία αναφέρονται κατωτέρω στο εδάφιο 10 ενώ στη περιδίνηση του αιθέρα οφείλεται η περιστροφική κίνηση όλων των μορφών του Σύμπαντος, η οποία είναι άμεσα εμφανής από την περιστροφική κίνηση των ουρανίων σωμάτων τόσο γύρω από τον εαυτόν τους όσο και πέριξ άλ­λων ουρανίων σωμάτων μεγαλύτερης μάζας αλλά και στην περιστροφή των ηλεκτρονίων γύρω από τον πυρήνα των ατόμων αλλά και γύρω από τον εαυτόν τους (spin των ηλεκτρονίων στο οποίο οφείλεται ο μαγνητισμός).

Επίσης στην (εσωτερική) κυκλοφορία και περιδίνηση του αιθέρα οφείλεται η διαπλαστική του ικανότητα δια της οποίας συνθέτει και αποσυνθέτει τις μορφές του απείρου δη­λαδή αποτελεί τον συνθετικό και αποσυνθετικό λόγο [2] των μορφών του απείρου και συνεπώς τον μεταμορφωτικό λόγο αυτών. Αυτή η δράση του Αιθέρος, παρερμηνεύθηκε από όσους γνώριζαν ελλιπώς αυτό το θέμα, με αποτέλεσμα να θεωρήσουν τον Αιθέρα ως τον Δημιουργό Θεό [3] και να του αποδώσουν λατρεία. Είναι σ’ όλους μας γνωστή η φράση «ο πανταχού παρών και τα πάντα πλήρων» (Θεός των βιβλικών θρησκειών) επειδή ο Αιθέρας πληρώνει τον χώρο σε ολόκληρο το Σύμπαν ως επίσης και η φράση του κατά Ιωάννη ευαγγελίου που αναφέρει ότι «Εν αρχή ην ο Λό­γος και ο Λόγος ην προς Θεώ και Θεός είναι ο Λόγος…» γιατί ως Λόγος, με την έννοια του αιτίου της δημιουργίας, χαρακτηρίζεται ο Δημιουργός [των βιβλικών θρησκειών] ο οποίος δημιούργησε τα πάντα εκ του μηδενός.

Η παραγωγή της υλικής ουσίας

Η ΥΛΙΚΗ ΟΥΣΙΑ παράγεται δια του αντιθετισμού τμημάτων του αιθέρα και της εκ νέου ενώσεως των τμημάτων αυτών. Ο αντιθετισμός τμημάτων του αιθέρα θα πρέπει να έγινε ως εξής: Η (εσωτερική) κυκλοφορία των ατόμων +α+ και +α– είχε ως αποτέλεσμα σε τμήμα του αιθέρα να εμφανισθεί αντιθετισμός ώστε να διαχωριστεί σε δύο τμήματα: Στο ένα τμήμα να έχουμε υπεροχή των ατόμων +α+ έναντι των ατόμων +α– με αποτέλεσμα το τμήμα αυτό του αιθέρα να εμφανίσει θετικό ηλεκτρικό φορτίο + ενώ στο άλλο τμήμα να έχουμε υπεροχή των ατόμων +α– έναντι των ατόμων +α+ με αποτέλεσμα το τμήμα αυτό του αιθέρα να εμφανίσει ηλεκτρικό αρνητικό φορτίο –. Τα δύο αυτά τμήματα του αιθέρα συμπυκνώνονται και αποτελούν δυο συζυγή στοιχειώδη σωματίδια π.χ. ηλεκτρόνιο και ποζιτρόνιο δηλαδή σωματίδια ΎΛΗΣ και ΑΝΤΙΥΛΗΣ [4]. Ορισμένα από τα κατ’ αυτόν τον τρόπο παραγόμενα στοιχειώδη σωματίδια έχουν σταθερότητα άλλα όμως είναι βραχύβια δηλαδή διαλύονται και ενσωματώνονται στο κυρίως «σώμα» του αιθέρα. Τα έχοντα σταθερότητα σχημάτισαν τα γνωστά μας από την χημεία στοιχεία ή άτομα π.χ. υδρογόνο, ήλιο, οξυγόνο κλπ. Στην αρχή θα πρέπει να σχηματίσθηκαν τα «ελαφρότερα» από αυτά τα στοιχεία και κυρίως το υδρογόνο. Τα στοιχεία αυτά σχημάτισαν αρχικά μεγάλες συγκεντρώσεις οι οποίες εμφανίσθηκαν ως αεριοδεστάτες ουσίες δηλαδή τα γνωστά μας από την αστρονομία ως νεφελώματα.

Από τις αεροδέστατες ουσίες (νεφελώματα) σχηματίζονται ατμοειδή σώματα. Τα ατμοειδή σώματα έχουν κάποιο κεντρικό πυρήνα με μεγαλύτερη συγκέντρωση ύλης ο οποίος περιλαμβάνεις και βαρύτερα στοιχεία και χημικές ενώσεις. Τα ατμοειδή σώματα, σε μικρογραφία, είναι οι γνωστοί μας κομήτες οι οποίοι παρατηρού­νται κατά καιρούς να περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο. Από τα ατμοειδή σώματα (πολύ μεγάλης κλίμακας) δημιουργούνται οι γαλαξίες με τα ηλιακά συστήματα.

Επαναφορά του Απείρου στο Μηδέν;

Η νέα φιλοσοφική θεώρηση, όπως είδαμε, αναφέρει ότι εκ του μηδενός μεν προέρχονται τα πάντα αλλά στο μηδέν επιστρέφουν. Με τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω εξετάσαμε το πρώτο σκέλος αυτής την νέας φιλοσοφικής θεώρησης «εκ του μηδενός προέρχονται τα πάντα». Το δεύτερο σκέλος ότι «στο μηδέν επιστρέφουν» θα πρέπει να το εξετάσουμε για να έχουμε την ολοκληρωμένη εικόνα αυτής της θεώρησης.

Σύμφωνα με όσα αναφέραμε το Σύμπαν διαστέλλεται και το μόνο αίτιο το οποίο θα μπορούσε να ανακόψει αυτήν την διαστολή του είναι η βαρύτητα των υλικών μορφών του. Σχετικά υπάρχουν τρία μοντέλα [5] του συνεχώς διαστελλόμενου Σύμπαντος: 1^ον μοντέλο το Σύμπαν διαστέλλεται αρκετά αργά και έτσι η βαρυτική έλξη μεταξύ των γαλαξιών αναγκάζει τη διαστολή να επιβραδύνεται συνεχώς με αποτέλεσμα κάποτε να μηδενιστεί και κατόπιν να αρχίσει η συστολή του μέχρις ότου καταλήξει πάλι στο μηδέν από το οποίο ξεκίνησε. 2^ον μοντέλο το Σύμπαν διαστέλλεται αρκετά γρήγορα και έτσι η βαρυτική έλξη μεταξύ των γαλαξιών μειώνει μεν συνεχώς την ταχύτητα διαστολής και την οδηγεί ασυμπτωτικά στο μηδέν αλλά το Σύμπαν εξακολουθεί να διαστέλλεται με σταθερή ταχύτητα επ’ άπειρον. 3^ον μοντέλο το Σύμπαν διαστέλλεται τόσο γρήγορα που η βαρυτική έλξη μεταξύ των γαλαξιών δεν μπορεί να μειώσει την ταχύτητα διαστολής και έτσι το Σύμπαν θα εξακολουθεί να διαστέλλεται με αυξανόμενη ταχύτητα επ’ άπειρον. Για βρούμε ποίο από τα τρία μοντέλα περιγράφει το Σύμπαν πρέπει να γνωρίζουμε τον σημερινό ρυθμό διαστολής και την μέση πυκνότητά του. Αν η μέση πυκνότητα είναι μεγαλύτερη μιας κρίσιμης τιμής τότε το Σύμπαν θα το περιγράφει το πρώτο μοντέλο άλλως το δεύτερο ή το τρίτο. Από μετρήσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι οι μάζες των γαλαξιών είναι μικρές και έτσι η μέση πυκνότητα είναι μικρότερη της κρίσιμης τιμής και συνεπώς ισχύει το τρίτο μοντέλο.

Όμως στις μάζες αυτές δεν έχει υπολογιστεί η «σκοτεινή ύλη» που υπάρχει τόσο ανάμεσα στους γαλαξίες όσο και εκτός των γαλαξιών. Επίσης η επιστήμη σήμερα αγνοεί α) την αρνητική ύλη (τουλάχιστον επίσημα) η οποία είναι η κύρια αιτία αυτής της διαστολής του Σύμπαντος και β) ότι ο χώρος δεν είναι κενός, όπως τον θεωρεί η θεωρία της σχετικότητας, αλλά πληρούται από αιθέρα ο οποίος έχει μάζα γιατί, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες απόψεις του Σπ. Νάγου, συγκροτείται από άτομα της ατομικής ουσίας (εδάφιο 8).

Πριν λοιπόν γίνουν νέες μετρήσεις της κρίσιμης τιμής της μέσης πυκνότητας του Σύμπαντος δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε αν τα πάντα θα επιστρέψουν στο μηδέν. Πάντως εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει να ανησυχούμε γιατί το θέμα αυτό αφορά σε πολύ απώτατο μέλλον (μετά μερικά δισεκατομμύρια χρόνια) και μάλιστα πολύ μετά την εξαφάνιση του Ηλίου μας λόγω εξαντλήσεως των πυρηνικών αποθεμάτων του.

---

[1] Η λέξη ουσία σημαίνει ύπαρξη.

[2] Η λέξη λόγος εδώ έχει την έννοια του αιτίου.

[3] Για το περί του Δημιουργού θέμα σας παραπέμπω στο άρθρο μου «Περί Θεού και Θεών» που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 20 του περιοδικού ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟ.

[4] Επειδή οι ιδιότητες της ΑΝΤΙΥΛΗΣ είναι ίδιες με αυτές της ύλης, εκτός από την αντιστροφή των ηλεκτρικών φορτίων, δεν είναι δυνατή η αναζήτηση στον Γαλαξία μας ηλιακών συστημάτων από αντιύλη ούτε η αναζήτηση Γαλαξιών από Αντιύλη και συνεπώς δεν μας είναι γνωστό αν υπάρχουν κόσμοι που συγκροτούνται μόνο από αντιύλη. Πολλοί εκ των επιστημόνων πιστεύουν ότι θα πρέπει να υπάρχει ίση ποσότητα ύλης και αντιύλης στο Σύμπαν για λόγους συμμετρίας. Άλλοι όμως πιστεύουν ότι αυτή η συμμετρία δεν είναι απαραίτητη και μπορεί το Σύμπαν να αποτελείται μόνο από ύλη. Στο γήινο περιβάλλον, περιβάλλον συγκροτούμενο μόνο από ύλη, η αντιύλη, αποτελούμενη από ποζιτρό­νια και αντιπρωτόνια, μόνον στα εργαστήρια μπορεί να παραχθεί και η διάρκειά ζωής της είναι πολύ μικρή.

[5] Γίνεται μια πολύ συνοπτική περιγραφή για λόγους οικονομίας χώρου.

Πηγή: ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Σύνδεσμος στην Πηγή...

Η χρήση εργαλείων «ξεκίνησε ένα εκατ. χρόνια νωρίτερα από ό,τι νομίζαμε»

Πρωτόγονοι συγγενείς του ανθρώπου χρησιμοποιούσαν λίθινα εργαλεία για να κόψουν κρέας πριν από 3,4 εκατομμύρια χρόνια, τουλάχιστον 800.000 χρόνια νωρίτερα από ό,τι είχε εκτιμηθεί ως σήμερα, αναφέρει στο Nature διεθνής ομάδα ερευνητών. Το είδος που πιθανότατα χρησιμοποιούσε τα εργαλεία αυτά ήταν ο Australopithecus afarensis, γνωστός από το διάσημο απολίθωμα της «Λούσι» στην Αιθιοπία.

«Μπορούμε τώρα για πρώτη φορά να φανταστούμε τη Λούσι να ψάχνει για κρέας με ένα λίθινο εργαλείο ανά χείρας» σχολίασε στο AFP η Σάνον ΜακΦέρον του Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Max Planck στη Γερμανία.

Η ΜακΦέρον ήταν μέλος της ομάδας που ανακάλυψε στην περιοχή Αφάρ της Αιθιοπίας ΄δύο απολιθωμένα οστά με ίχνη από τη χρήση εργαλείων. Το ένα οστό είναι το πλευρό ενός θηλαστικού σε μέγεθος κατσίκας, στο οποίο διακρίνονται ίχνη από οξεία εργαλεία που έκοψαν το κρέας από το κόκαλο. Το δεύτερο οστό είναι ο μηρός ενός θηλαστικού σε μέγεθος κατσίκας, ο οποίος είχε σπάσει με κάποιο αμβλύ εργαλείο, πιθανώς για να αποκαλυφθεί το μεδούλι.

Τα δύο οστά βρέθηκαν μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα σημεία στα οποία είχε ανακαλυφθεί ο σκελετός της Λούσι το 1974, καθώς και ο σκελετός ενός ακόμα αυστραλοπίθηκου που βαφτίστηκε «Σέλαμ».

«Υπό το φως αυτών των νέων ευρημάτων, είναι πολύ πιθανό ότι η Σέλαμ χρησιμοποιούσε λίθινες φλύδες και βοηθούσε τα μέλη της οικογένειάς της καθώς έκοβαν το κρέας» εκτιμά ο Ζερεσενάι Ουλεμσούγκεντ της Ακαδημίας Επιστημών της Καλιφόρνια, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Οι ερευνητές θεωρούν μάλιστα ότι τα λίθινα εργαλεία άλλαξαν το διατροφολόγιο των προγόνων του ανθρώπου και τους επέτρεψαν να καταναλώνουν περισσότερο κρέας, αρχικά από νεκρά ζώα και αργότερα από ζώα που κυνηγούσαν οι ίδιοι.

Ωστόσο ορισμένοι άλλοι ειδικοί δηλώνουν δύσπιστοι με τα συμπεράσματα της νέας μελέτης. Ο Νίκολας Τοθ του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα επισήμανε ότι τα οστά βρέθηκαν στην επιφάνεια του εδάφους και επομένως είναι δύσκολο να χρονολογηθούν με ακρίβεια. Από την πλευρά του, ο Τιμ Ουάιτ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ θεωρεί ότι τα ίχνη πάνω στα οστά θα μπορούσαν να έχουν προέλθει από τα δόντια κροκόδειλου, και όχι από εργαλεία. Άλλοι επιστήμονες, πάντως, εκτίμησαν ότι η μελέτη είναι πειστική.

Η εικόνα θα μπορούσε να γίνει σαφέστερη στο μέλλον αν ανακαλυφθούν παρόμοια οστά στο υπέδαφος, οπότε η χρονολόγηση θα ήταν πιο αξιόπιστη, ή αν ανακαλυφθούν στην περιοχή τα ίδια τα λίθινα εργαλεία.
Πηγή..

Η χρήση εργαλείων «ξεκίνησε ένα εκατ. χρόνια νωρίτερα από ό,τι νομίζαμε»

Πρωτόγονοι συγγενείς του ανθρώπου χρησιμοποιούσαν λίθινα εργαλεία για να κόψουν κρέας πριν από 3,4 εκατομμύρια χρόνια, τουλάχιστον 800.000 χρόνια νωρίτερα από ό,τι είχε εκτιμηθεί ως σήμερα, αναφέρει στο Nature διεθνής ομάδα ερευνητών. Το είδος που πιθανότατα χρησιμοποιούσε τα εργαλεία αυτά ήταν ο Australopithecus afarensis, γνωστός από το διάσημο απολίθωμα της «Λούσι» στην Αιθιοπία.

«Μπορούμε τώρα για πρώτη φορά να φανταστούμε τη Λούσι να ψάχνει για κρέας με ένα λίθινο εργαλείο ανά χείρας» σχολίασε στο AFP η Σάνον ΜακΦέρον του Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Max Planck στη Γερμανία.

Η ΜακΦέρον ήταν μέλος της ομάδας που ανακάλυψε στην περιοχή Αφάρ της Αιθιοπίας ΄δύο απολιθωμένα οστά με ίχνη από τη χρήση εργαλείων. Το ένα οστό είναι το πλευρό ενός θηλαστικού σε μέγεθος κατσίκας, στο οποίο διακρίνονται ίχνη από οξεία εργαλεία που έκοψαν το κρέας από το κόκαλο. Το δεύτερο οστό είναι ο μηρός ενός θηλαστικού σε μέγεθος κατσίκας, ο οποίος είχε σπάσει με κάποιο αμβλύ εργαλείο, πιθανώς για να αποκαλυφθεί το μεδούλι.

Τα δύο οστά βρέθηκαν μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα σημεία στα οποία είχε ανακαλυφθεί ο σκελετός της Λούσι το 1974, καθώς και ο σκελετός ενός ακόμα αυστραλοπίθηκου που βαφτίστηκε «Σέλαμ».

«Υπό το φως αυτών των νέων ευρημάτων, είναι πολύ πιθανό ότι η Σέλαμ χρησιμοποιούσε λίθινες φλύδες και βοηθούσε τα μέλη της οικογένειάς της καθώς έκοβαν το κρέας» εκτιμά ο Ζερεσενάι Ουλεμσούγκεντ της Ακαδημίας Επιστημών της Καλιφόρνια, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Οι ερευνητές θεωρούν μάλιστα ότι τα λίθινα εργαλεία άλλαξαν το διατροφολόγιο των προγόνων του ανθρώπου και τους επέτρεψαν να καταναλώνουν περισσότερο κρέας, αρχικά από νεκρά ζώα και αργότερα από ζώα που κυνηγούσαν οι ίδιοι.

Ωστόσο ορισμένοι άλλοι ειδικοί δηλώνουν δύσπιστοι με τα συμπεράσματα της νέας μελέτης. Ο Νίκολας Τοθ του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα επισήμανε ότι τα οστά βρέθηκαν στην επιφάνεια του εδάφους και επομένως είναι δύσκολο να χρονολογηθούν με ακρίβεια. Από την πλευρά του, ο Τιμ Ουάιτ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ θεωρεί ότι τα ίχνη πάνω στα οστά θα μπορούσαν να έχουν προέλθει από τα δόντια κροκόδειλου, και όχι από εργαλεία. Άλλοι επιστήμονες, πάντως, εκτίμησαν ότι η μελέτη είναι πειστική.

Η εικόνα θα μπορούσε να γίνει σαφέστερη στο μέλλον αν ανακαλυφθούν παρόμοια οστά στο υπέδαφος, οπότε η χρονολόγηση θα ήταν πιο αξιόπιστη, ή αν ανακαλυφθούν στην περιοχή τα ίδια τα λίθινα εργαλεία.
Πηγή..

Τέλος του συμπαντικού αρμονικού κύκλου

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
& ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Όσοι είδαν αγώνες ποδοσφαίρου του παγκοσμίου κυπέλου αυτό που πρέπει να παρατήρησαν είναι ο ήχος που παράγουν οι βαβουζέλες ή καραμούζες.

Αν όμως ήταν ένας απλά κακός ήχος δεν θα συνέτρεχε λόγος ανησυχίας.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ' ότι φαίνονται εκ πρώτης όψεως.

Αυτός ο ήχος θυμίζει επιθετικά έντομα, συνήθως δηλητηριώδη, που σκορπούν πανικό και νοητικό αποσυντονισμό.

Επίσης αυτός ο ήχος στην μουσική ορολογία ονομάζετε «σι ύφεση» ή «σι μπεμόλ». Σι μπεμόλ ονομάζουν οι μουσικοί τους ψυχικά ασθενείς.

Σύμφωνα με το αρχαίο Ελληνικό αρμονικό συμπαντικό μουσικό σύστημα, το σι ύφεση προσδιορίζει το τέλος του συμπαντικού αρμονικού κύκλου (ο νοών νοείτω). Μέσω των δονήσεων δημιουργεί αποσυντονισμό τον ουρανίων σωμάτων, εάν η μαζικότητα και η ένταση του ήχου επεξεργαστεί καταλλήλως.

Ακόμη μπορεί να δημιουργήσει ενεργειακό εγκλωβισμό, αποκόπτοντας την επικοινωνία ορισμένων νευρώνων του εγκεφάλου, προκαλώντας σύγχυση και πολλές άλλες δυσάρεστες νοητικές συνέπειες.

Υπάρχουν υποψίες ότι ο στόχος είναι ο αποσυντονισμός της Γης.

Θα αποφευχθεί;

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ

Τέλος του συμπαντικού αρμονικού κύκλου

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
& ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Όσοι είδαν αγώνες ποδοσφαίρου του παγκοσμίου κυπέλου αυτό που πρέπει να παρατήρησαν είναι ο ήχος που παράγουν οι βαβουζέλες ή καραμούζες.

Αν όμως ήταν ένας απλά κακός ήχος δεν θα συνέτρεχε λόγος ανησυχίας.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ' ότι φαίνονται εκ πρώτης όψεως.

Αυτός ο ήχος θυμίζει επιθετικά έντομα, συνήθως δηλητηριώδη, που σκορπούν πανικό και νοητικό αποσυντονισμό.

Επίσης αυτός ο ήχος στην μουσική ορολογία ονομάζετε «σι ύφεση» ή «σι μπεμόλ». Σι μπεμόλ ονομάζουν οι μουσικοί τους ψυχικά ασθενείς.

Σύμφωνα με το αρχαίο Ελληνικό αρμονικό συμπαντικό μουσικό σύστημα, το σι ύφεση προσδιορίζει το τέλος του συμπαντικού αρμονικού κύκλου (ο νοών νοείτω). Μέσω των δονήσεων δημιουργεί αποσυντονισμό τον ουρανίων σωμάτων, εάν η μαζικότητα και η ένταση του ήχου επεξεργαστεί καταλλήλως.

Ακόμη μπορεί να δημιουργήσει ενεργειακό εγκλωβισμό, αποκόπτοντας την επικοινωνία ορισμένων νευρώνων του εγκεφάλου, προκαλώντας σύγχυση και πολλές άλλες δυσάρεστες νοητικές συνέπειες.

Υπάρχουν υποψίες ότι ο στόχος είναι ο αποσυντονισμός της Γης.

Θα αποφευχθεί;

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ

Σπηλιά στον πλανήτη Άρη ανακαλυψαν μαθητές γυμνασίου

To αρειανό ηφαίστειο Pavonis Mons σε παλαιότερη δορυφορική εικόνα (Φωτογραφία: NASA/JPL )




Σημαντική ανακάλυψη μικρών διαπλανητικών εξερευνητών

Ουάσινγκτον

Μαθητές γυμνασίου της Καλιφόρνια, που συμμετείχαν σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα της NASA, εντόπισαν σε εικόνες του Άρη μια μυστηριώδη τρύπα, η οποία είναι πιθανότατα η είσοδος μιας υπόγειας ηφαιστειακής σπηλιάς.

Όπως αναφέρει την Τρίτη το Space.com, η σπηλιά ανακαλύφθηκε από 16 μαθητές του γυμνασίου «Έβεργκριν» στο Κότονγουντ της Καλιφόρνια, οι οποίοι ταξίδεψαν στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα για να συμμετάσχουν στο ερευνητικό πρόγραμμα.

Εκεί, είχαν την ευκαιρία να διατυπώσουν ένα επιστημονικό ερώτημα για τον Άρη και να ζητήσουν από τη NASA να φωτογραφίσει συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη με τη βοήθεια των δορυφόρων της.

Καθώς εξέταζαν τις εικόνες, η προσοχή των 12χρονων μαθητών έπεσε σε μια παράξενη μαύρη κηλίδα στις πλαγιές του αρχαίου ηφαιστείου Pavonis Mons.

Την εικόνα κλήθηκε να εξετάσει ο Γκλεν Κάσινγκ της αμερικανικής γεωλογικής υπηρεσίας, ο οποίος εκτιμά ότι πρόκειται για έναν λάκκο με διάμετρο γύρω στα 170 μέτρα και βάθος 115 μέτρα.

Το πιθανότερο είναι ότι η τρύπα σχηματίστηκε όταν κατέρρευσε η οροφή μιας υπόγειας σπηλιάς.

Η ίδια η σπηλιά θα μπορούσε να είναι ένας «σωλήνας λάβας», δηλαδή ένας κατακόρυφος αγωγός ή κοιλότητα που σχηματίστηκε από την άνοδο λάβας πριν από δισεκατομμύρια χρόνια (ο Άρης δεν έχει πια ενεργά ηφαίστεια και πιστεύεται ότι είναι γεωλογικά νεκρός).

Οι σωλήνες λάβας, συνήθης σχηματισμός και στη Γη, ήταν εξάλλου το ερευνητικό αντικείμενο που είχαν επιλέξει οι μαθητές. Αυτό που ανακάλυψαν όμως ξεπέρασε τις προσδοκίες τους.

«Αυτός ο λάκκος ήταν άγνωστος για μας. Και είναι μόλις ο δεύτερος που ανακαλύπτεται στο Pavonis Mons» δήλωσε ο Δρ Κάσινγκ.

Ο γεωλόγος είχε εντοπίσει παρόμοιους σχηματισμούς στον Άρη το 2007 και διατύπωσε την υπόθεση ότι πρόκειται για εισόδους ηφαιστειακών σπηλαίων.

Η σπηλιά του Pavonis Mons ανακαλύφθηκε σε εικόνες που έλαβε η θερμική κάμερα του δορυφόρου Mars Odyssey.

Οι μαθητές έχουν ζητήσει τώρα νέα φωτογράφιση της περιοχής με έναν δεύτερο δορυφόρο, τον Mars Reconnaissance Orbiter.

Newsroom ΔΟΛ

 http://echedoros-p.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html

Σπηλιά στον πλανήτη Άρη ανακαλυψαν μαθητές γυμνασίου

To αρειανό ηφαίστειο Pavonis Mons σε παλαιότερη δορυφορική εικόνα (Φωτογραφία: NASA/JPL )




Σημαντική ανακάλυψη μικρών διαπλανητικών εξερευνητών

Ουάσινγκτον

Μαθητές γυμνασίου της Καλιφόρνια, που συμμετείχαν σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα της NASA, εντόπισαν σε εικόνες του Άρη μια μυστηριώδη τρύπα, η οποία είναι πιθανότατα η είσοδος μιας υπόγειας ηφαιστειακής σπηλιάς.

Όπως αναφέρει την Τρίτη το Space.com, η σπηλιά ανακαλύφθηκε από 16 μαθητές του γυμνασίου «Έβεργκριν» στο Κότονγουντ της Καλιφόρνια, οι οποίοι ταξίδεψαν στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα για να συμμετάσχουν στο ερευνητικό πρόγραμμα.

Εκεί, είχαν την ευκαιρία να διατυπώσουν ένα επιστημονικό ερώτημα για τον Άρη και να ζητήσουν από τη NASA να φωτογραφίσει συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη με τη βοήθεια των δορυφόρων της.

Καθώς εξέταζαν τις εικόνες, η προσοχή των 12χρονων μαθητών έπεσε σε μια παράξενη μαύρη κηλίδα στις πλαγιές του αρχαίου ηφαιστείου Pavonis Mons.

Την εικόνα κλήθηκε να εξετάσει ο Γκλεν Κάσινγκ της αμερικανικής γεωλογικής υπηρεσίας, ο οποίος εκτιμά ότι πρόκειται για έναν λάκκο με διάμετρο γύρω στα 170 μέτρα και βάθος 115 μέτρα.

Το πιθανότερο είναι ότι η τρύπα σχηματίστηκε όταν κατέρρευσε η οροφή μιας υπόγειας σπηλιάς.

Η ίδια η σπηλιά θα μπορούσε να είναι ένας «σωλήνας λάβας», δηλαδή ένας κατακόρυφος αγωγός ή κοιλότητα που σχηματίστηκε από την άνοδο λάβας πριν από δισεκατομμύρια χρόνια (ο Άρης δεν έχει πια ενεργά ηφαίστεια και πιστεύεται ότι είναι γεωλογικά νεκρός).

Οι σωλήνες λάβας, συνήθης σχηματισμός και στη Γη, ήταν εξάλλου το ερευνητικό αντικείμενο που είχαν επιλέξει οι μαθητές. Αυτό που ανακάλυψαν όμως ξεπέρασε τις προσδοκίες τους.

«Αυτός ο λάκκος ήταν άγνωστος για μας. Και είναι μόλις ο δεύτερος που ανακαλύπτεται στο Pavonis Mons» δήλωσε ο Δρ Κάσινγκ.

Ο γεωλόγος είχε εντοπίσει παρόμοιους σχηματισμούς στον Άρη το 2007 και διατύπωσε την υπόθεση ότι πρόκειται για εισόδους ηφαιστειακών σπηλαίων.

Η σπηλιά του Pavonis Mons ανακαλύφθηκε σε εικόνες που έλαβε η θερμική κάμερα του δορυφόρου Mars Odyssey.

Οι μαθητές έχουν ζητήσει τώρα νέα φωτογράφιση της περιοχής με έναν δεύτερο δορυφόρο, τον Mars Reconnaissance Orbiter.

Newsroom ΔΟΛ

 http://echedoros-p.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html

Ρουμανία: Βρέθηκαν σχέδια ζωγραφικής σε σπήλαιο 35.000 ετών…

Ιούνιος 14, 2010

Ανακαλύφθηκε ζωγραφική σε πανάρχαιο σπήλαιο της βορειοδυτικής Ρουμανίας ηλικίας 35.000 ετών. Το εντυπωσιακό αυτό αρχαιολογικό εύρημα το οποίο ανατρέπει πολλά δεδομένα της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου και όχι μόνον, ανακαλύφθηκε από Ρουμάνους και Γάλλους επιστήμονες.

Στο σπήλαιο υπάρχουν παραστάσεις Ζώων, σχεδιασμένες στους βράχους του σπηλαίου, τα οποία με τη σειρά τους απεικονίζουν τα ζώα που ζούσαν την περίοδο εκείνη στην περιοχή. Στα βραχώδη τοιχώματα του σπηλαίου υπάρχουν σχέδια από βίσωνες και ρινόκερους, ένα δεδομένο το οποίο ανατρέπει πολλά για το κλίμα της εποχής εκείνης στην Κεντρική Ευρώπη.

«Είναι η πρώτη φορά που έχουν βρεθεί και επιβεβαιωθεί τόσο παλαιά σχέδια επί των βράχων» ανέφεραν σε δήλωσή του ο Ζαν Κλοτ, εμπειρογνώμονας της UNESCO σε κοινή συνέντευξή του με τους αρχαιολόγους της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Αρχαιολόγων.

Ο Κλότ ο οποίος ηγείται ερευνητικής ομάδας, είναι ειδικός της προϊστορικής τέχνης της UNESCO, προσκήθηκε από τους Ρουμάνους αρχαιολόγους για να επιβεβαιώσει την ανακάλυψη.

Η ομάδα του Ζαν Κλοτ αποτελείται από ειδικούς εμπειρογνώμονες στη μελέτη των σπηλαίων, από παλαιοντολόγους, αρχαιολόγους και εμπειρογνώμονες της τέχνης των σπηλαίων. Τα σχέδια τα οποία ερεύνησαν τα χαρακτήρισαν ως μοναδικά που δίνουν φως σε μια άγνωστη προϊστορική εποχή.

Τα σχέδια είναι με μαύρο χρώμα και ανακαλύφθηκαν πριν από τέσσερις μήνες στη σπηλιά ‘Κολιμπόαια’ (Coliboaia) της βορειοδυτικής Ρουμανίας, όπως δήλωσε ο επικεφαλής της ρουμανικής Ομοσπονδίας Viorel Traian Laski.



Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος Ἐχέδωρος

Ρουμανία: Βρέθηκαν σχέδια ζωγραφικής σε σπήλαιο 35.000 ετών…

Ιούνιος 14, 2010

Ανακαλύφθηκε ζωγραφική σε πανάρχαιο σπήλαιο της βορειοδυτικής Ρουμανίας ηλικίας 35.000 ετών. Το εντυπωσιακό αυτό αρχαιολογικό εύρημα το οποίο ανατρέπει πολλά δεδομένα της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου και όχι μόνον, ανακαλύφθηκε από Ρουμάνους και Γάλλους επιστήμονες.

Στο σπήλαιο υπάρχουν παραστάσεις Ζώων, σχεδιασμένες στους βράχους του σπηλαίου, τα οποία με τη σειρά τους απεικονίζουν τα ζώα που ζούσαν την περίοδο εκείνη στην περιοχή. Στα βραχώδη τοιχώματα του σπηλαίου υπάρχουν σχέδια από βίσωνες και ρινόκερους, ένα δεδομένο το οποίο ανατρέπει πολλά για το κλίμα της εποχής εκείνης στην Κεντρική Ευρώπη.

«Είναι η πρώτη φορά που έχουν βρεθεί και επιβεβαιωθεί τόσο παλαιά σχέδια επί των βράχων» ανέφεραν σε δήλωσή του ο Ζαν Κλοτ, εμπειρογνώμονας της UNESCO σε κοινή συνέντευξή του με τους αρχαιολόγους της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Αρχαιολόγων.

Ο Κλότ ο οποίος ηγείται ερευνητικής ομάδας, είναι ειδικός της προϊστορικής τέχνης της UNESCO, προσκήθηκε από τους Ρουμάνους αρχαιολόγους για να επιβεβαιώσει την ανακάλυψη.

Η ομάδα του Ζαν Κλοτ αποτελείται από ειδικούς εμπειρογνώμονες στη μελέτη των σπηλαίων, από παλαιοντολόγους, αρχαιολόγους και εμπειρογνώμονες της τέχνης των σπηλαίων. Τα σχέδια τα οποία ερεύνησαν τα χαρακτήρισαν ως μοναδικά που δίνουν φως σε μια άγνωστη προϊστορική εποχή.

Τα σχέδια είναι με μαύρο χρώμα και ανακαλύφθηκαν πριν από τέσσερις μήνες στη σπηλιά ‘Κολιμπόαια’ (Coliboaia) της βορειοδυτικής Ρουμανίας, όπως δήλωσε ο επικεφαλής της ρουμανικής Ομοσπονδίας Viorel Traian Laski.



Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος Ἐχέδωρος

Καύσιμο-"γλύκα" για την τσέπη μας και το περιβάλλον

Ηλιος, αέρας και κυρίως ζάχαρη είναι τα κύρια συστατικά του οικολογικού καυσίμου, το οποίο τροφοδοτεί με ενέργεια το σπίτι και το μηχανάκι του ηλεκτρολόγου-μηχανικού Μιχάλη Καλογεράκη, από την περιοχή Κοκκίνη Χάνι του Ηρακλείου Κρήτης. Ο επιστήμονας-ερευνητής έχει πάψει να αγχώνεται εδώ και περίπου έναν χρόνο για τα τιμολόγια της ΔΕΗ, αλλά και για την αύξηση της τιμής της βενζίνης, αφού την έχει αντικαταστήσει με το οικολογικό καύσιμο που φτιάχνει ο ίδιος στο σπίτι του.

Μιλώντας στην «Espresso» ο κ. Καλογεράκης τόνισε ότι ύστερα από έρευνα που έκανε, διαπίστωσε ότι οτιδήποτε έχει ζάχαρη μπορεί να παράξει καύσιμο: «Εφτιαξα λοιπόν μόνος μου έναν αποστακτήρα, τον οποίο τροφοδότησα κατευθείαν από τα φωτοβολταϊκά συστήματα που έχω στην ταράτσα και τις ανεμογεννήτριες που βρίσκονται στην αυλή του σπιτιού και άρχισα να μαζεύω οτιδήποτε περιείχε ζάχαρη: από φρούτα που είχαν σαπίσει (σταφύλια, καρπούζια, πεπόνια κ.λπ.), μέχρι ζαχαροκάλαμο. Η συνταγή είναι η εξής: τα βάζω όλα σε μια πλαστική δεξαμενή και ρίχνω λίγη μαγιά και νερό. »

«Υστερα από τρία εικοσιτετράωρα και αφού γίνει ζύμωση, το μίγμα αυτό μετατρέπεται σε καθαρό οινόπνευμα που χρησιμεύει ως καύσιμο. Με το δικό μου σύστημα μπορώ να βγάλω δέκα λίτρα καύσιμο τη μέρα. Τα δέκα αυτά λίτρα μού καλύπτουν 450-500 χιλιόμετρα με το δίκυκλο. Τους τελευταίους έντεκα μήνες έχω κάνει 9.000 χιλιόμετρα. Επίσης, το συγκεκριμένο καύσιμο που καίει το μηχανάκι είναι πεντακάθαρο και δεν αφήνει κατάλοιπα, ούτε μαυρίλα στην εξάτμιση. Τώρα σκοπεύω να το δοκιμάσω και σε αυτοκίνητο».

Και ως γνήσιος Κρητικός, ο κ. Καλογεράκης χαρακτηρίζει το καύσιμό του ως μια πολύ δυνατή ρακή 75 βαθμών, που μπορείς κάλλιστα να πιεις: «Αν το αραιώσει κάποιος με νερό, μπορεί ακόμη και να το πιει χωρίς να έχει πρόβλημα».

Το ζαχαροκάλαμο αποτελεί το «Α και το Ω» των σχεδίων του ηλεκτρολόγου-μηχανικού: «Πρόκειται να γεμίσω με το φυτό αυτό μια έκταση εκατό τετραγωνικών μέτρων από την οποία ευελπιστώ να παράγω τουλάχιστον τρεις τόνους καύσιμο τον χρόνο για τη θέρμανση του σπιτιού και για την κίνηση του δικύκλου μου» μας λέει ο κ. Καλογεράκης και προσθέτει: «Το ζαχαροκάλαμο είναι η καλύτερη λύση αφού δεν το στερείς από κανέναν ως τροφή, ενώ παράλληλα φυτρώνει σε έλη, βάλτους και πάνω απ' όλα είναι ανθεκτικό αφού μπορεί να αντέξει τα λύματα. Παράλληλα, δεν θέλει φροντίδα και καλλιέργεια, παρά μόνο κόψιμο και πότισμα».

ΕΥΑ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ


Πηγή...

Καύσιμο-"γλύκα" για την τσέπη μας και το περιβάλλον

Ηλιος, αέρας και κυρίως ζάχαρη είναι τα κύρια συστατικά του οικολογικού καυσίμου, το οποίο τροφοδοτεί με ενέργεια το σπίτι και το μηχανάκι του ηλεκτρολόγου-μηχανικού Μιχάλη Καλογεράκη, από την περιοχή Κοκκίνη Χάνι του Ηρακλείου Κρήτης. Ο επιστήμονας-ερευνητής έχει πάψει να αγχώνεται εδώ και περίπου έναν χρόνο για τα τιμολόγια της ΔΕΗ, αλλά και για την αύξηση της τιμής της βενζίνης, αφού την έχει αντικαταστήσει με το οικολογικό καύσιμο που φτιάχνει ο ίδιος στο σπίτι του.

Μιλώντας στην «Espresso» ο κ. Καλογεράκης τόνισε ότι ύστερα από έρευνα που έκανε, διαπίστωσε ότι οτιδήποτε έχει ζάχαρη μπορεί να παράξει καύσιμο: «Εφτιαξα λοιπόν μόνος μου έναν αποστακτήρα, τον οποίο τροφοδότησα κατευθείαν από τα φωτοβολταϊκά συστήματα που έχω στην ταράτσα και τις ανεμογεννήτριες που βρίσκονται στην αυλή του σπιτιού και άρχισα να μαζεύω οτιδήποτε περιείχε ζάχαρη: από φρούτα που είχαν σαπίσει (σταφύλια, καρπούζια, πεπόνια κ.λπ.), μέχρι ζαχαροκάλαμο. Η συνταγή είναι η εξής: τα βάζω όλα σε μια πλαστική δεξαμενή και ρίχνω λίγη μαγιά και νερό. »

«Υστερα από τρία εικοσιτετράωρα και αφού γίνει ζύμωση, το μίγμα αυτό μετατρέπεται σε καθαρό οινόπνευμα που χρησιμεύει ως καύσιμο. Με το δικό μου σύστημα μπορώ να βγάλω δέκα λίτρα καύσιμο τη μέρα. Τα δέκα αυτά λίτρα μού καλύπτουν 450-500 χιλιόμετρα με το δίκυκλο. Τους τελευταίους έντεκα μήνες έχω κάνει 9.000 χιλιόμετρα. Επίσης, το συγκεκριμένο καύσιμο που καίει το μηχανάκι είναι πεντακάθαρο και δεν αφήνει κατάλοιπα, ούτε μαυρίλα στην εξάτμιση. Τώρα σκοπεύω να το δοκιμάσω και σε αυτοκίνητο».

Και ως γνήσιος Κρητικός, ο κ. Καλογεράκης χαρακτηρίζει το καύσιμό του ως μια πολύ δυνατή ρακή 75 βαθμών, που μπορείς κάλλιστα να πιεις: «Αν το αραιώσει κάποιος με νερό, μπορεί ακόμη και να το πιει χωρίς να έχει πρόβλημα».

Το ζαχαροκάλαμο αποτελεί το «Α και το Ω» των σχεδίων του ηλεκτρολόγου-μηχανικού: «Πρόκειται να γεμίσω με το φυτό αυτό μια έκταση εκατό τετραγωνικών μέτρων από την οποία ευελπιστώ να παράγω τουλάχιστον τρεις τόνους καύσιμο τον χρόνο για τη θέρμανση του σπιτιού και για την κίνηση του δικύκλου μου» μας λέει ο κ. Καλογεράκης και προσθέτει: «Το ζαχαροκάλαμο είναι η καλύτερη λύση αφού δεν το στερείς από κανέναν ως τροφή, ενώ παράλληλα φυτρώνει σε έλη, βάλτους και πάνω απ' όλα είναι ανθεκτικό αφού μπορεί να αντέξει τα λύματα. Παράλληλα, δεν θέλει φροντίδα και καλλιέργεια, παρά μόνο κόψιμο και πότισμα».

ΕΥΑ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ


Πηγή...