"οι κρατικές πηγές εσόδων κατά την αρχαιότητα ήταν ανάλογες με τις σημερινές. Εκεί όπου υπήρχαν ριζικές διαφορές ήταν στους μηχανισμούς είσπραξής τους. Κάποια μικρά έσοδα, όπως π.χ. τα δικαστικά, εισπράττονταν απευθείας από το κράτος, αλλά ο τρόπος αυτός είσπραξης δεν ήταν ο συνήθης. Από το 362-361 π.Χ. το σύνολο των εισφορών το αθηναϊκό κράτος το έπαιρνε από τους τριακοσίους πλουσιότερους πολίτες του (!)"
του Μιχάλη Τιβέριου
Κεντρικό σημείο του προεκλογικού αγώνα για την εκλογική αναμέτρηση της προσεχούς Κυριακής είναι τα οικονομικά. Αυτό μου δίνει το έναυσμα να αναφερθώ σήμερα σε οικονομικά θέματα της αρχαιότητας και πιο συγκεκριμένα στα κρατικά έσοδα της αρχαίας Αθήνας, για τα οποία συμβαίνει να διαθέτουμε αρκετές πληροφορίες.
Οπως και στις μέρες μας, υπήρχαν δύο κατηγορίες εσόδων (πρόσοδοι ): τα τακτικά και τα έκτακτα. Από τις τακτικές προσόδους, άλλες ήταν σταθερές και άλλες κυμαινόμενες. Στις τελευταίες ανήκαν, ανάμεσα στα άλλα, τα δικαστικά έσοδα και τα διάφορα πρόστιμα που επέβαλλαν τα δικαστήρια. Στις σταθερές προσόδους περιλαμβάνονταν οι μισθώσεις των κρατικών ιδιοκτησιών, με σημαντικότερες αυτές των μεταλλείων του Λαυρίου, όπως και οι διάφοροι φόροι που σχετίζονταν με το εμπόριο, όπως π.χ. η πεντηκοστή, δασμός επί των εισαγομένων και εξαγομένων αγαθών, και το επώνιον, φόρος επί της αξίας των πωλούμενων εμπορευμάτων. Το μετοίκιον και το ξενικόν ήταν δύο άλλοι γνωστοί τακτικοί φόροι. Οι αλλοδαποί που βρίσκονταν στην Αθήνα και οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν είχαν δικαίωμα αγοράς γης, διακρίνονταν στους μετοίκους, που είχαν μόνιμη κατοικίαστην Αττική, και στους παρεπιδήμους, που διέμεναν σε αυτήν προσωρινά. Οι πρώτοι, που μετείχαν σε πολλές επίσημες δραστηριότητες της πόλης και συνέβαλλαν στην οικονομική της ανάπτυξη, πλήρωναν το μετοίκιον, έναν σημαντικό, κατά κεφαλήν, φόρο, ενώ οι παρεπίδημοι το ξενικόν. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι στις περιόδους της αθηναϊκής «αυτοκρατορίας» (454-412 και 378-338 π.Χ.) κύρια πηγή των τακτικών προσόδων των Αθηναίων ήταν ο φόρος που πλήρωναν τα μέλη της Συμμαχίας, της οποίας ηγείτο η Αθήνα.
Στις έκτακτες προσόδους, εκτός από τις διάφορες δωρεές (επιδόσεις) ευκατάστατων πολιτών, υπάγονταν οι ποικίλες λειτουργίαι, με τις οποίες το κράτος απαλλασσόταν από ορισμένες υποχρεώσεις, τις οποίες αναλάμβαναν πλούσιοι Αθηναίοι. Δειγματοληπτικά αναφέρω την τριηραρχίαν, με την οποία καλύπτονταν τα έξοδα εξοπλισμού τριήρεων, και τη χορηγίαν, με την οποία αναλαμβάνονταν τα έξοδα θεατρικών παραστάσεων. Στις προσόδους αυτές υπάγονταν και οι έκτακτοι φόροι ( εισφοραί ), που σε εμπόλεμες κυρίως καταστάσεις επέβαλλε το κράτος επί του κεφαλαίου. Υπενθυμίζω ότι άμεση ετήσια φορολογία δεν υπήρχε, αφού κάτι τέτοιο θεωρείτο προσβλητικό για έναν ελεύθερο πολίτη. Το 378 π.Χ., για τον καλύτερο έλεγχο των εισφορών , οι Αθηναίοι πολίτες διαιρέθηκαν σε συμμορίαι ανάλογα με την περιουσιακή τους κατάσταση. Στην πρώτη συμμορίαν εντάχθηκαν οι τριακόσιοι πλουσιότεροι.
Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι οι κρατικές πηγές εσόδων κατά την αρχαιότητα ήταν ανάλογες με τις σημερινές. Εκεί όπου υπήρχαν ριζικές διαφορές ήταν στους μηχανισμούς είσπραξής τους. Κάποια μικρά έσοδα, όπως π.χ. τα δικαστικά, εισπράττονταν απευθείας από το κράτος, αλλά ο τρόπος αυτός είσπραξης δεν ήταν ο συνήθης. Από το 362-361 π.Χ. το σύνολο των εισφορών το αθηναϊκό κράτος το έπαιρνε από τους τριακοσίους πλουσιότερους πολίτες του (!), που ανήκαν στην πρώτη συμμορίαν . Οι Αθηναίοι αυτοί είχαν την υποχρέωση να πληρώνουν προκαταβολικά το σύνολο του έκτακτου φόρου ( προεισφορά ), ενώ στη συνέχεια έπρεπε οι ίδιοι να μεριμνήσουν για την είσπραξη της εισφοράς από τας υπολοίπουςσυμμορίας, αν ήθελαν να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Πάντως, τις περισσότερες φορές το κράτος εκμίσθωνε τις δημόσιες προσόδους του σε ιδιώτες ( τελώνας ), προκειμένου να εισπράττει αμέσως ένα συγκεκριμένο ποσό, κάτι που δεν μπορούσε να πετύχει με τις δικές του υπηρεσίες. Οι τελώναι προπλήρωναν το συμφωνηθέν με την πολιτεία ποσό και στη συνέχεια αναλάμβαναν οι ίδιοι, και συχνά με... υπερβάλλοντα ζήλο, το έργο της είσπραξης των φόρων. Στους μεγάλους φόρους, μερικές φορές, ως ενοικιαστές εμφανίζονταν όχι μεμονωμένα άτομα αλλά εταιρείες, στις οποίες προΐστατο ένας αρχώνης ή τελωνάρχης, ενώ οι φόροι, σε γενικές γραμμές, εκμισθώνονταν όχι συνολικά αλλά μεμονωμένα. Βέβαια για να μπορούν οι τελώναι να εισπράττουν τους φόρους, το αθηναϊκό κράτος τους είχε παραχωρήσει δικαιώματα... «ζωής και θανάτου» επί των φορολογουμένων. Επομένως οι εισπρακτικοί μηχανισμοί κατά την αρχαιότητα ήταν πολύ πιο επώδυνοι από τους σημερινούς.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το κράτος ζητούσε μεγάλες εγγυήσεις από αυτούς που είχαν την πρόθεση να συμμετάσχουν στους δημόσιους διαγωνισμούς για τις ενοικιάσεις των κρατικών προσόδων και αυτό το έκανε για να σιγουρέψει την είσπραξη του προσδοκώμενου ποσού. Ωστόσο οι δυσβάστακτες αυτές εγγυήσεις απέτρεπαν πολλούς από το να συμμετέχουν στους διαγωνισμούς αυτούς και αυτό με τη σειρά του προκαλούσε ένα νοσηρό φαινόμενο. Οι λιγοστοί ενδιαφερόμενοι έρχονταν σε συνεννόηση και μοίραζαν τους φόρους μεταξύ τους χωρίς να... αλληλοχτυπιούνται. Στην πώληση κάθε φόρου παρουσιαζόταν συνήθως ένας μόνον τελώνης, ο οποίος και έδινε ένα μέτριο τίμημα. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση και προκειμένου να αυξηθεί ο αριθμός των ενδιαφερομένων, η πολιτεία περιόρισε το ύψος των εγγυήσεων, αυξάνοντας βέβαια το ρίσκο να ζημιωθεί. Χωρίς αμφιβολία νοσηρά φαινόμενα των ημερών μας έχουν μακρά προϊστορία. Πιθανόν να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι είναι σπάνιο να βρει κανείς ανθρώπους που ασχολούνται με το «εμπόριο» του χρήματος και να είναι έντιμοι.
Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009
Φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί στην αρχαία Αθήνα
Φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί στην αρχαία Αθήνα
"οι κρατικές πηγές εσόδων κατά την αρχαιότητα ήταν ανάλογες με τις σημερινές. Εκεί όπου υπήρχαν ριζικές διαφορές ήταν στους μηχανισμούς είσπραξής τους. Κάποια μικρά έσοδα, όπως π.χ. τα δικαστικά, εισπράττονταν απευθείας από το κράτος, αλλά ο τρόπος αυτός είσπραξης δεν ήταν ο συνήθης. Από το 362-361 π.Χ. το σύνολο των εισφορών το αθηναϊκό κράτος το έπαιρνε από τους τριακοσίους πλουσιότερους πολίτες του (!)"
του Μιχάλη Τιβέριου
Κεντρικό σημείο του προεκλογικού αγώνα για την εκλογική αναμέτρηση της προσεχούς Κυριακής είναι τα οικονομικά. Αυτό μου δίνει το έναυσμα να αναφερθώ σήμερα σε οικονομικά θέματα της αρχαιότητας και πιο συγκεκριμένα στα κρατικά έσοδα της αρχαίας Αθήνας, για τα οποία συμβαίνει να διαθέτουμε αρκετές πληροφορίες.
Οπως και στις μέρες μας, υπήρχαν δύο κατηγορίες εσόδων (πρόσοδοι ): τα τακτικά και τα έκτακτα. Από τις τακτικές προσόδους, άλλες ήταν σταθερές και άλλες κυμαινόμενες. Στις τελευταίες ανήκαν, ανάμεσα στα άλλα, τα δικαστικά έσοδα και τα διάφορα πρόστιμα που επέβαλλαν τα δικαστήρια. Στις σταθερές προσόδους περιλαμβάνονταν οι μισθώσεις των κρατικών ιδιοκτησιών, με σημαντικότερες αυτές των μεταλλείων του Λαυρίου, όπως και οι διάφοροι φόροι που σχετίζονταν με το εμπόριο, όπως π.χ. η πεντηκοστή, δασμός επί των εισαγομένων και εξαγομένων αγαθών, και το επώνιον, φόρος επί της αξίας των πωλούμενων εμπορευμάτων. Το μετοίκιον και το ξενικόν ήταν δύο άλλοι γνωστοί τακτικοί φόροι. Οι αλλοδαποί που βρίσκονταν στην Αθήνα και οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν είχαν δικαίωμα αγοράς γης, διακρίνονταν στους μετοίκους, που είχαν μόνιμη κατοικίαστην Αττική, και στους παρεπιδήμους, που διέμεναν σε αυτήν προσωρινά. Οι πρώτοι, που μετείχαν σε πολλές επίσημες δραστηριότητες της πόλης και συνέβαλλαν στην οικονομική της ανάπτυξη, πλήρωναν το μετοίκιον, έναν σημαντικό, κατά κεφαλήν, φόρο, ενώ οι παρεπίδημοι το ξενικόν. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι στις περιόδους της αθηναϊκής «αυτοκρατορίας» (454-412 και 378-338 π.Χ.) κύρια πηγή των τακτικών προσόδων των Αθηναίων ήταν ο φόρος που πλήρωναν τα μέλη της Συμμαχίας, της οποίας ηγείτο η Αθήνα.
Στις έκτακτες προσόδους, εκτός από τις διάφορες δωρεές (επιδόσεις) ευκατάστατων πολιτών, υπάγονταν οι ποικίλες λειτουργίαι, με τις οποίες το κράτος απαλλασσόταν από ορισμένες υποχρεώσεις, τις οποίες αναλάμβαναν πλούσιοι Αθηναίοι. Δειγματοληπτικά αναφέρω την τριηραρχίαν, με την οποία καλύπτονταν τα έξοδα εξοπλισμού τριήρεων, και τη χορηγίαν, με την οποία αναλαμβάνονταν τα έξοδα θεατρικών παραστάσεων. Στις προσόδους αυτές υπάγονταν και οι έκτακτοι φόροι ( εισφοραί ), που σε εμπόλεμες κυρίως καταστάσεις επέβαλλε το κράτος επί του κεφαλαίου. Υπενθυμίζω ότι άμεση ετήσια φορολογία δεν υπήρχε, αφού κάτι τέτοιο θεωρείτο προσβλητικό για έναν ελεύθερο πολίτη. Το 378 π.Χ., για τον καλύτερο έλεγχο των εισφορών , οι Αθηναίοι πολίτες διαιρέθηκαν σε συμμορίαι ανάλογα με την περιουσιακή τους κατάσταση. Στην πρώτη συμμορίαν εντάχθηκαν οι τριακόσιοι πλουσιότεροι.
Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι οι κρατικές πηγές εσόδων κατά την αρχαιότητα ήταν ανάλογες με τις σημερινές. Εκεί όπου υπήρχαν ριζικές διαφορές ήταν στους μηχανισμούς είσπραξής τους. Κάποια μικρά έσοδα, όπως π.χ. τα δικαστικά, εισπράττονταν απευθείας από το κράτος, αλλά ο τρόπος αυτός είσπραξης δεν ήταν ο συνήθης. Από το 362-361 π.Χ. το σύνολο των εισφορών το αθηναϊκό κράτος το έπαιρνε από τους τριακοσίους πλουσιότερους πολίτες του (!), που ανήκαν στην πρώτη συμμορίαν . Οι Αθηναίοι αυτοί είχαν την υποχρέωση να πληρώνουν προκαταβολικά το σύνολο του έκτακτου φόρου ( προεισφορά ), ενώ στη συνέχεια έπρεπε οι ίδιοι να μεριμνήσουν για την είσπραξη της εισφοράς από τας υπολοίπουςσυμμορίας, αν ήθελαν να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Πάντως, τις περισσότερες φορές το κράτος εκμίσθωνε τις δημόσιες προσόδους του σε ιδιώτες ( τελώνας ), προκειμένου να εισπράττει αμέσως ένα συγκεκριμένο ποσό, κάτι που δεν μπορούσε να πετύχει με τις δικές του υπηρεσίες. Οι τελώναι προπλήρωναν το συμφωνηθέν με την πολιτεία ποσό και στη συνέχεια αναλάμβαναν οι ίδιοι, και συχνά με... υπερβάλλοντα ζήλο, το έργο της είσπραξης των φόρων. Στους μεγάλους φόρους, μερικές φορές, ως ενοικιαστές εμφανίζονταν όχι μεμονωμένα άτομα αλλά εταιρείες, στις οποίες προΐστατο ένας αρχώνης ή τελωνάρχης, ενώ οι φόροι, σε γενικές γραμμές, εκμισθώνονταν όχι συνολικά αλλά μεμονωμένα. Βέβαια για να μπορούν οι τελώναι να εισπράττουν τους φόρους, το αθηναϊκό κράτος τους είχε παραχωρήσει δικαιώματα... «ζωής και θανάτου» επί των φορολογουμένων. Επομένως οι εισπρακτικοί μηχανισμοί κατά την αρχαιότητα ήταν πολύ πιο επώδυνοι από τους σημερινούς.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το κράτος ζητούσε μεγάλες εγγυήσεις από αυτούς που είχαν την πρόθεση να συμμετάσχουν στους δημόσιους διαγωνισμούς για τις ενοικιάσεις των κρατικών προσόδων και αυτό το έκανε για να σιγουρέψει την είσπραξη του προσδοκώμενου ποσού. Ωστόσο οι δυσβάστακτες αυτές εγγυήσεις απέτρεπαν πολλούς από το να συμμετέχουν στους διαγωνισμούς αυτούς και αυτό με τη σειρά του προκαλούσε ένα νοσηρό φαινόμενο. Οι λιγοστοί ενδιαφερόμενοι έρχονταν σε συνεννόηση και μοίραζαν τους φόρους μεταξύ τους χωρίς να... αλληλοχτυπιούνται. Στην πώληση κάθε φόρου παρουσιαζόταν συνήθως ένας μόνον τελώνης, ο οποίος και έδινε ένα μέτριο τίμημα. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση και προκειμένου να αυξηθεί ο αριθμός των ενδιαφερομένων, η πολιτεία περιόρισε το ύψος των εγγυήσεων, αυξάνοντας βέβαια το ρίσκο να ζημιωθεί. Χωρίς αμφιβολία νοσηρά φαινόμενα των ημερών μας έχουν μακρά προϊστορία. Πιθανόν να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι είναι σπάνιο να βρει κανείς ανθρώπους που ασχολούνται με το «εμπόριο» του χρήματος και να είναι έντιμοι.
Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί στην αρχαία Αθήνα
"οι κρατικές πηγές εσόδων κατά την αρχαιότητα ήταν ανάλογες με τις σημερινές. Εκεί όπου υπήρχαν ριζικές διαφορές ήταν στους μηχανισμούς είσπραξής τους. Κάποια μικρά έσοδα, όπως π.χ. τα δικαστικά, εισπράττονταν απευθείας από το κράτος, αλλά ο τρόπος αυτός είσπραξης δεν ήταν ο συνήθης. Από το 362-361 π.Χ. το σύνολο των εισφορών το αθηναϊκό κράτος το έπαιρνε από τους τριακοσίους πλουσιότερους πολίτες του (!)"
του Μιχάλη Τιβέριου
Κεντρικό σημείο του προεκλογικού αγώνα για την εκλογική αναμέτρηση της προσεχούς Κυριακής είναι τα οικονομικά. Αυτό μου δίνει το έναυσμα να αναφερθώ σήμερα σε οικονομικά θέματα της αρχαιότητας και πιο συγκεκριμένα στα κρατικά έσοδα της αρχαίας Αθήνας, για τα οποία συμβαίνει να διαθέτουμε αρκετές πληροφορίες.
Οπως και στις μέρες μας, υπήρχαν δύο κατηγορίες εσόδων (πρόσοδοι ): τα τακτικά και τα έκτακτα. Από τις τακτικές προσόδους, άλλες ήταν σταθερές και άλλες κυμαινόμενες. Στις τελευταίες ανήκαν, ανάμεσα στα άλλα, τα δικαστικά έσοδα και τα διάφορα πρόστιμα που επέβαλλαν τα δικαστήρια. Στις σταθερές προσόδους περιλαμβάνονταν οι μισθώσεις των κρατικών ιδιοκτησιών, με σημαντικότερες αυτές των μεταλλείων του Λαυρίου, όπως και οι διάφοροι φόροι που σχετίζονταν με το εμπόριο, όπως π.χ. η πεντηκοστή, δασμός επί των εισαγομένων και εξαγομένων αγαθών, και το επώνιον, φόρος επί της αξίας των πωλούμενων εμπορευμάτων. Το μετοίκιον και το ξενικόν ήταν δύο άλλοι γνωστοί τακτικοί φόροι. Οι αλλοδαποί που βρίσκονταν στην Αθήνα και οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν είχαν δικαίωμα αγοράς γης, διακρίνονταν στους μετοίκους, που είχαν μόνιμη κατοικίαστην Αττική, και στους παρεπιδήμους, που διέμεναν σε αυτήν προσωρινά. Οι πρώτοι, που μετείχαν σε πολλές επίσημες δραστηριότητες της πόλης και συνέβαλλαν στην οικονομική της ανάπτυξη, πλήρωναν το μετοίκιον, έναν σημαντικό, κατά κεφαλήν, φόρο, ενώ οι παρεπίδημοι το ξενικόν. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι στις περιόδους της αθηναϊκής «αυτοκρατορίας» (454-412 και 378-338 π.Χ.) κύρια πηγή των τακτικών προσόδων των Αθηναίων ήταν ο φόρος που πλήρωναν τα μέλη της Συμμαχίας, της οποίας ηγείτο η Αθήνα.
Στις έκτακτες προσόδους, εκτός από τις διάφορες δωρεές (επιδόσεις) ευκατάστατων πολιτών, υπάγονταν οι ποικίλες λειτουργίαι, με τις οποίες το κράτος απαλλασσόταν από ορισμένες υποχρεώσεις, τις οποίες αναλάμβαναν πλούσιοι Αθηναίοι. Δειγματοληπτικά αναφέρω την τριηραρχίαν, με την οποία καλύπτονταν τα έξοδα εξοπλισμού τριήρεων, και τη χορηγίαν, με την οποία αναλαμβάνονταν τα έξοδα θεατρικών παραστάσεων. Στις προσόδους αυτές υπάγονταν και οι έκτακτοι φόροι ( εισφοραί ), που σε εμπόλεμες κυρίως καταστάσεις επέβαλλε το κράτος επί του κεφαλαίου. Υπενθυμίζω ότι άμεση ετήσια φορολογία δεν υπήρχε, αφού κάτι τέτοιο θεωρείτο προσβλητικό για έναν ελεύθερο πολίτη. Το 378 π.Χ., για τον καλύτερο έλεγχο των εισφορών , οι Αθηναίοι πολίτες διαιρέθηκαν σε συμμορίαι ανάλογα με την περιουσιακή τους κατάσταση. Στην πρώτη συμμορίαν εντάχθηκαν οι τριακόσιοι πλουσιότεροι.
Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι οι κρατικές πηγές εσόδων κατά την αρχαιότητα ήταν ανάλογες με τις σημερινές. Εκεί όπου υπήρχαν ριζικές διαφορές ήταν στους μηχανισμούς είσπραξής τους. Κάποια μικρά έσοδα, όπως π.χ. τα δικαστικά, εισπράττονταν απευθείας από το κράτος, αλλά ο τρόπος αυτός είσπραξης δεν ήταν ο συνήθης. Από το 362-361 π.Χ. το σύνολο των εισφορών το αθηναϊκό κράτος το έπαιρνε από τους τριακοσίους πλουσιότερους πολίτες του (!), που ανήκαν στην πρώτη συμμορίαν . Οι Αθηναίοι αυτοί είχαν την υποχρέωση να πληρώνουν προκαταβολικά το σύνολο του έκτακτου φόρου ( προεισφορά ), ενώ στη συνέχεια έπρεπε οι ίδιοι να μεριμνήσουν για την είσπραξη της εισφοράς από τας υπολοίπουςσυμμορίας, αν ήθελαν να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Πάντως, τις περισσότερες φορές το κράτος εκμίσθωνε τις δημόσιες προσόδους του σε ιδιώτες ( τελώνας ), προκειμένου να εισπράττει αμέσως ένα συγκεκριμένο ποσό, κάτι που δεν μπορούσε να πετύχει με τις δικές του υπηρεσίες. Οι τελώναι προπλήρωναν το συμφωνηθέν με την πολιτεία ποσό και στη συνέχεια αναλάμβαναν οι ίδιοι, και συχνά με... υπερβάλλοντα ζήλο, το έργο της είσπραξης των φόρων. Στους μεγάλους φόρους, μερικές φορές, ως ενοικιαστές εμφανίζονταν όχι μεμονωμένα άτομα αλλά εταιρείες, στις οποίες προΐστατο ένας αρχώνης ή τελωνάρχης, ενώ οι φόροι, σε γενικές γραμμές, εκμισθώνονταν όχι συνολικά αλλά μεμονωμένα. Βέβαια για να μπορούν οι τελώναι να εισπράττουν τους φόρους, το αθηναϊκό κράτος τους είχε παραχωρήσει δικαιώματα... «ζωής και θανάτου» επί των φορολογουμένων. Επομένως οι εισπρακτικοί μηχανισμοί κατά την αρχαιότητα ήταν πολύ πιο επώδυνοι από τους σημερινούς.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το κράτος ζητούσε μεγάλες εγγυήσεις από αυτούς που είχαν την πρόθεση να συμμετάσχουν στους δημόσιους διαγωνισμούς για τις ενοικιάσεις των κρατικών προσόδων και αυτό το έκανε για να σιγουρέψει την είσπραξη του προσδοκώμενου ποσού. Ωστόσο οι δυσβάστακτες αυτές εγγυήσεις απέτρεπαν πολλούς από το να συμμετέχουν στους διαγωνισμούς αυτούς και αυτό με τη σειρά του προκαλούσε ένα νοσηρό φαινόμενο. Οι λιγοστοί ενδιαφερόμενοι έρχονταν σε συνεννόηση και μοίραζαν τους φόρους μεταξύ τους χωρίς να... αλληλοχτυπιούνται. Στην πώληση κάθε φόρου παρουσιαζόταν συνήθως ένας μόνον τελώνης, ο οποίος και έδινε ένα μέτριο τίμημα. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση και προκειμένου να αυξηθεί ο αριθμός των ενδιαφερομένων, η πολιτεία περιόρισε το ύψος των εγγυήσεων, αυξάνοντας βέβαια το ρίσκο να ζημιωθεί. Χωρίς αμφιβολία νοσηρά φαινόμενα των ημερών μας έχουν μακρά προϊστορία. Πιθανόν να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι είναι σπάνιο να βρει κανείς ανθρώπους που ασχολούνται με το «εμπόριο» του χρήματος και να είναι έντιμοι.
Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009
Εβραϊκό βασίλειο το ψευδοκράτος.
Όπως γράφει η εφημερίδα, οι εργασίες γίνονται με άκρα μυστικότητα και δεν επιτρέπεται η είσοδος στο εργοτάξιο και η λήψη φωτογραφιών.Εξάλλου, στην περιοχή Κερύνειας δραστηριοποιούνται παράνομα πέντε εταιρείες με Ισραηλινούς συνεταίρους. Οι εταιρείες ανήγειραν πολύ μεγάλο αριθμό επαύλεων μεταξύ της κατεχόμενης Ακανθούς και του Αγίου Αμβροσίου, με καλύτερους πελάτες τους Άγγλους.Η “Χουριέτ” αναφέρει, επίσης, ότι πριν από τέσσερα χρόνια Ισραηλινοί επιχειρηματίες έγιναν συνέταιροι στο καζίνο “Τατλίσες” στην Κερύνεια, το οποίο μετονόμασαν “Λας Βέγκας”, αλλά στη συνέχεια αποχώρησαν από την επιχείρηση και στράφηκαν προς άλλους επιχειρηματικούς τομείς. Η εφημερίδα αναφέρεται στις δηλώσεις του Ισραηλινού Ρόνι Κούμπερμπεγκ, ο οποίος είναι κάτοχος ισραηλινού και αμερικανικού διαβατηρίου και ζει τα τελευταία 12 χρόνια στα κατεχόμενα. Εκτός του ότι είναι ο ίδιος επιχειρηματίας, ασχολείται και ως σύμβουλος Ισραηλινών επιχειρηματιών που θέλουν να επενδύσουν στα κατεχόμενα.
Ο Κούμπερμπεγκ, δήλωσε ότι μέσω του ιδίου αρκετοί Ισραηλινοί αγόρασαν ακίνητα στα κατεχόμενα, και ανέφερε ότι οι περισσότερες παράνομες επενδύσεις στα κατεχόμενα, μετά την Τουρκία, γίνονται από Ισραηλινούς.Αποκάλυψε ότι οι επιχειρηματίες δραστηριοποιούνται χρησιμοποιώντας τα ονόματα Τουρκοκυπρίων συνεταίρων τους. Τόνισε ότι οι Ισραηλινοί ενδιαφέρονται να επενδύσουν στα κατεχόμενα επειδή η γη είναι φθηνή και τα κατεχόμενα βρίσκονται πολύ κοντά στο Ισραήλ. “Επενδύσεις σημαίνει ρίσκο. Σε μας αρέσει το ρίσκο. Είναι μέσα στο αίμα μας”, δηλώνει. Αποκαλεί το ψευδοκράτος “δεύτερη πατρίδα του” και αναφέρει ότι έχει αποκτήσει μεγάλη κτηματική περιουσία στην Κερύνεια, όπως συμβαίνει και με άλλους Ισραηλίτες επιχειρηματίες.
Από Λάρνακα στα καζίνα
Η “Χουριέτ” επισημαίνει, επίσης, ότι πολλοί Ισραηλινοί φθάνουν μέσω του αεροδρομίου Λάρνακας και απ’ εκεί πηγαίνουν να παίξουν στα καζίνα των κατεχομένων. Εξάλλου, η διευθύντρια του λεγομένου πρακτορείου προώθησης επενδύσεων του ψευδοκράτους, Αϊσέ Ντονμεζέρ, δήλωσε ότι τους πρώτους οκτώ μήνες του 2009 αποτάθηκαν στη λεγόμενη υπηρεσία της για επενδύσεις, 19 εταιρείες από την Τουρκία, πέντε από την Αγγλία, πέντε από τη Γερμανία και μια από το Ισραήλ. Η Ντονμεζέρ δήλωσε ότι υπάρχουν επιχειρηματίες που επενδύουν χωρίς τη μεσολάβηση του λεγόμενου πρακτορείου.Τέλος, η “Χουριέτ” γράφει ότι στην Κερύνεια υπάρχει το οίκημα του Εβραϊκού Κινήματος “Σαμπάτ Λούκοβιτς”, το οποίο χρησιμοποιείται ως τόπος λατρείας των Ισραηλινών τουριστών και επιχειρηματιών που βρίσκονται στα κατεχόμενα.
Να υπενθυμίσουμε ότι, κάθε φορά που η κυπριακή Κυβέρνηση προβαίνει σε διαβήματα προς την ισραηλινή, η συνήθης επωδός είναι ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν μπορεί να επέμβει στις επιχειρηματικές δραστηριότητες Ισραηλινών πολιτών.Δεν σημαίνει αναγνώρισηΟ Τούρκος διαπραγματευτής με την Ε.Ε. Εγκεμέν Μπαγίς, σχολιάζοντας την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου, σχετικά με την αξιολόγηση της Τουρκίας, επανέλαβε και πάλι τη γνωστή θέση ότι η Τουρκία αναμένει την εφαρμογή της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Απριλίου 2004 για άρση της “απομόνωσης” των Τουρκοκυπρίων. “Εάν το πράξουν, τότε και εμείς μπορεί να εκπληρώσουμε την υποχρέωσή μας”, είπε. “Δεν έχουμε καμιά δυσχέρεια με το θέμα αυτό. Άλλωστε, μέχρι το 1987, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της Τουρκίας ήταν ανοικτά για τους Ελληνοκυπρίους. Το να ανοίξουμε τα λιμάνια μας δεν έχει και την έννοια αναγνώρισης του νότου”, δήλωσε προκλητικά ο Μπαγίς.
ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Πηγή
Εβραϊκό βασίλειο το ψευδοκράτος.
Όπως γράφει η εφημερίδα, οι εργασίες γίνονται με άκρα μυστικότητα και δεν επιτρέπεται η είσοδος στο εργοτάξιο και η λήψη φωτογραφιών.Εξάλλου, στην περιοχή Κερύνειας δραστηριοποιούνται παράνομα πέντε εταιρείες με Ισραηλινούς συνεταίρους. Οι εταιρείες ανήγειραν πολύ μεγάλο αριθμό επαύλεων μεταξύ της κατεχόμενης Ακανθούς και του Αγίου Αμβροσίου, με καλύτερους πελάτες τους Άγγλους.Η “Χουριέτ” αναφέρει, επίσης, ότι πριν από τέσσερα χρόνια Ισραηλινοί επιχειρηματίες έγιναν συνέταιροι στο καζίνο “Τατλίσες” στην Κερύνεια, το οποίο μετονόμασαν “Λας Βέγκας”, αλλά στη συνέχεια αποχώρησαν από την επιχείρηση και στράφηκαν προς άλλους επιχειρηματικούς τομείς. Η εφημερίδα αναφέρεται στις δηλώσεις του Ισραηλινού Ρόνι Κούμπερμπεγκ, ο οποίος είναι κάτοχος ισραηλινού και αμερικανικού διαβατηρίου και ζει τα τελευταία 12 χρόνια στα κατεχόμενα. Εκτός του ότι είναι ο ίδιος επιχειρηματίας, ασχολείται και ως σύμβουλος Ισραηλινών επιχειρηματιών που θέλουν να επενδύσουν στα κατεχόμενα.
Ο Κούμπερμπεγκ, δήλωσε ότι μέσω του ιδίου αρκετοί Ισραηλινοί αγόρασαν ακίνητα στα κατεχόμενα, και ανέφερε ότι οι περισσότερες παράνομες επενδύσεις στα κατεχόμενα, μετά την Τουρκία, γίνονται από Ισραηλινούς.Αποκάλυψε ότι οι επιχειρηματίες δραστηριοποιούνται χρησιμοποιώντας τα ονόματα Τουρκοκυπρίων συνεταίρων τους. Τόνισε ότι οι Ισραηλινοί ενδιαφέρονται να επενδύσουν στα κατεχόμενα επειδή η γη είναι φθηνή και τα κατεχόμενα βρίσκονται πολύ κοντά στο Ισραήλ. “Επενδύσεις σημαίνει ρίσκο. Σε μας αρέσει το ρίσκο. Είναι μέσα στο αίμα μας”, δηλώνει. Αποκαλεί το ψευδοκράτος “δεύτερη πατρίδα του” και αναφέρει ότι έχει αποκτήσει μεγάλη κτηματική περιουσία στην Κερύνεια, όπως συμβαίνει και με άλλους Ισραηλίτες επιχειρηματίες.
Από Λάρνακα στα καζίνα
Η “Χουριέτ” επισημαίνει, επίσης, ότι πολλοί Ισραηλινοί φθάνουν μέσω του αεροδρομίου Λάρνακας και απ’ εκεί πηγαίνουν να παίξουν στα καζίνα των κατεχομένων. Εξάλλου, η διευθύντρια του λεγομένου πρακτορείου προώθησης επενδύσεων του ψευδοκράτους, Αϊσέ Ντονμεζέρ, δήλωσε ότι τους πρώτους οκτώ μήνες του 2009 αποτάθηκαν στη λεγόμενη υπηρεσία της για επενδύσεις, 19 εταιρείες από την Τουρκία, πέντε από την Αγγλία, πέντε από τη Γερμανία και μια από το Ισραήλ. Η Ντονμεζέρ δήλωσε ότι υπάρχουν επιχειρηματίες που επενδύουν χωρίς τη μεσολάβηση του λεγόμενου πρακτορείου.Τέλος, η “Χουριέτ” γράφει ότι στην Κερύνεια υπάρχει το οίκημα του Εβραϊκού Κινήματος “Σαμπάτ Λούκοβιτς”, το οποίο χρησιμοποιείται ως τόπος λατρείας των Ισραηλινών τουριστών και επιχειρηματιών που βρίσκονται στα κατεχόμενα.
Να υπενθυμίσουμε ότι, κάθε φορά που η κυπριακή Κυβέρνηση προβαίνει σε διαβήματα προς την ισραηλινή, η συνήθης επωδός είναι ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν μπορεί να επέμβει στις επιχειρηματικές δραστηριότητες Ισραηλινών πολιτών.Δεν σημαίνει αναγνώρισηΟ Τούρκος διαπραγματευτής με την Ε.Ε. Εγκεμέν Μπαγίς, σχολιάζοντας την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου, σχετικά με την αξιολόγηση της Τουρκίας, επανέλαβε και πάλι τη γνωστή θέση ότι η Τουρκία αναμένει την εφαρμογή της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Απριλίου 2004 για άρση της “απομόνωσης” των Τουρκοκυπρίων. “Εάν το πράξουν, τότε και εμείς μπορεί να εκπληρώσουμε την υποχρέωσή μας”, είπε. “Δεν έχουμε καμιά δυσχέρεια με το θέμα αυτό. Άλλωστε, μέχρι το 1987, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της Τουρκίας ήταν ανοικτά για τους Ελληνοκυπρίους. Το να ανοίξουμε τα λιμάνια μας δεν έχει και την έννοια αναγνώρισης του νότου”, δήλωσε προκλητικά ο Μπαγίς.
ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Πηγή
Εβραϊκό βασίλειο το ψευδοκράτος.
Όπως γράφει η εφημερίδα, οι εργασίες γίνονται με άκρα μυστικότητα και δεν επιτρέπεται η είσοδος στο εργοτάξιο και η λήψη φωτογραφιών.Εξάλλου, στην περιοχή Κερύνειας δραστηριοποιούνται παράνομα πέντε εταιρείες με Ισραηλινούς συνεταίρους. Οι εταιρείες ανήγειραν πολύ μεγάλο αριθμό επαύλεων μεταξύ της κατεχόμενης Ακανθούς και του Αγίου Αμβροσίου, με καλύτερους πελάτες τους Άγγλους.Η “Χουριέτ” αναφέρει, επίσης, ότι πριν από τέσσερα χρόνια Ισραηλινοί επιχειρηματίες έγιναν συνέταιροι στο καζίνο “Τατλίσες” στην Κερύνεια, το οποίο μετονόμασαν “Λας Βέγκας”, αλλά στη συνέχεια αποχώρησαν από την επιχείρηση και στράφηκαν προς άλλους επιχειρηματικούς τομείς. Η εφημερίδα αναφέρεται στις δηλώσεις του Ισραηλινού Ρόνι Κούμπερμπεγκ, ο οποίος είναι κάτοχος ισραηλινού και αμερικανικού διαβατηρίου και ζει τα τελευταία 12 χρόνια στα κατεχόμενα. Εκτός του ότι είναι ο ίδιος επιχειρηματίας, ασχολείται και ως σύμβουλος Ισραηλινών επιχειρηματιών που θέλουν να επενδύσουν στα κατεχόμενα.
Ο Κούμπερμπεγκ, δήλωσε ότι μέσω του ιδίου αρκετοί Ισραηλινοί αγόρασαν ακίνητα στα κατεχόμενα, και ανέφερε ότι οι περισσότερες παράνομες επενδύσεις στα κατεχόμενα, μετά την Τουρκία, γίνονται από Ισραηλινούς.Αποκάλυψε ότι οι επιχειρηματίες δραστηριοποιούνται χρησιμοποιώντας τα ονόματα Τουρκοκυπρίων συνεταίρων τους. Τόνισε ότι οι Ισραηλινοί ενδιαφέρονται να επενδύσουν στα κατεχόμενα επειδή η γη είναι φθηνή και τα κατεχόμενα βρίσκονται πολύ κοντά στο Ισραήλ. “Επενδύσεις σημαίνει ρίσκο. Σε μας αρέσει το ρίσκο. Είναι μέσα στο αίμα μας”, δηλώνει. Αποκαλεί το ψευδοκράτος “δεύτερη πατρίδα του” και αναφέρει ότι έχει αποκτήσει μεγάλη κτηματική περιουσία στην Κερύνεια, όπως συμβαίνει και με άλλους Ισραηλίτες επιχειρηματίες.
Από Λάρνακα στα καζίνα
Η “Χουριέτ” επισημαίνει, επίσης, ότι πολλοί Ισραηλινοί φθάνουν μέσω του αεροδρομίου Λάρνακας και απ’ εκεί πηγαίνουν να παίξουν στα καζίνα των κατεχομένων. Εξάλλου, η διευθύντρια του λεγομένου πρακτορείου προώθησης επενδύσεων του ψευδοκράτους, Αϊσέ Ντονμεζέρ, δήλωσε ότι τους πρώτους οκτώ μήνες του 2009 αποτάθηκαν στη λεγόμενη υπηρεσία της για επενδύσεις, 19 εταιρείες από την Τουρκία, πέντε από την Αγγλία, πέντε από τη Γερμανία και μια από το Ισραήλ. Η Ντονμεζέρ δήλωσε ότι υπάρχουν επιχειρηματίες που επενδύουν χωρίς τη μεσολάβηση του λεγόμενου πρακτορείου.Τέλος, η “Χουριέτ” γράφει ότι στην Κερύνεια υπάρχει το οίκημα του Εβραϊκού Κινήματος “Σαμπάτ Λούκοβιτς”, το οποίο χρησιμοποιείται ως τόπος λατρείας των Ισραηλινών τουριστών και επιχειρηματιών που βρίσκονται στα κατεχόμενα.
Να υπενθυμίσουμε ότι, κάθε φορά που η κυπριακή Κυβέρνηση προβαίνει σε διαβήματα προς την ισραηλινή, η συνήθης επωδός είναι ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν μπορεί να επέμβει στις επιχειρηματικές δραστηριότητες Ισραηλινών πολιτών.Δεν σημαίνει αναγνώρισηΟ Τούρκος διαπραγματευτής με την Ε.Ε. Εγκεμέν Μπαγίς, σχολιάζοντας την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου, σχετικά με την αξιολόγηση της Τουρκίας, επανέλαβε και πάλι τη γνωστή θέση ότι η Τουρκία αναμένει την εφαρμογή της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Απριλίου 2004 για άρση της “απομόνωσης” των Τουρκοκυπρίων. “Εάν το πράξουν, τότε και εμείς μπορεί να εκπληρώσουμε την υποχρέωσή μας”, είπε. “Δεν έχουμε καμιά δυσχέρεια με το θέμα αυτό. Άλλωστε, μέχρι το 1987, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της Τουρκίας ήταν ανοικτά για τους Ελληνοκυπρίους. Το να ανοίξουμε τα λιμάνια μας δεν έχει και την έννοια αναγνώρισης του νότου”, δήλωσε προκλητικά ο Μπαγίς.
ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Πηγή
ΤΥΠΩΣΕ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ
◦Απαιτεί απόκτηση δικαιωμάτων «τουρκικής» μειονότητας.◦Ζητά να καθιερωθεί στην εκπαίδευση ως «μητρική» η τουρκική γλώσσα.◦Αξιώνει αναγνώριση «τουρκικής» εθνοτικής κοινότητας.◦Επεμβαίνει στην άμεση εκλογή Ιμάμηδων και Μουφτήδων.Με επτά γραμμές, που όμως αποτυπώνουν τις βασικές επιδιώξεις της υποψηφιότητάς της, που είναι ταγμένη στην Τουρκική Προπαγάνδα, προωθεί την υποψηφιότητά της η υποψήφια Βουλευτής της Ν.Δ.Ζεϊμπέκ Αϊσέλ.
Σε προπαγανδιστικό φυλλάδιο που τύπωσε και διανέμει σε δύο γλώσσες, η αποφοιτήσασα σε Λύκειο της Άγκυρας Ξανθιώτισσα και μετέπειτα Σπουδάστρια της Παντείου αλλά και στενή συνεργάτιδα του ΑΝΘΕΛΛΗΝΑ Δημητρά, προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους της ότι πρέπει να την προτιμήσουν μιας και γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους τα Τουρκικά Ιδεώδη και τις επιδιώξεις της…. «μητέρας πατρίδας», καλύτερα απ’ όλους τους συνυποψηφίους μουσουλμάνους!Δεν διστάζει εξ’ αρχής η… «Καραχασάν» της Ν.Δ. να μιλήσει για ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ στην Ελλάδα, να αξιώνει εθνοτική αναγνώριση της μουσουλμανικής μειονότητας και να προκαλεί με παρεμβάσεις της σε «θρησκευτικά ζητήματα», όπως η εκλογή των Ιμάμηδων και Μουφτήδων από το λαό απευθείας!ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟΤο φυλλάδιο της κας Ζεϊμπέκ είναι ένα κατάπτυστο έντυπο, που μόνο ανθελληνική κατεύθυνση έχει, προβάλλει δε «ωμά» τα όσα «τουρκικά» οραματίζεται για την περιοχή μας.
Διαβάστε:
«Το όραμά μας:
- Να αποκτηθούν τα βασικά δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας που πηγάζουν από Διεθνείς Συμφωνίες και το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.- Η άρση του συνόλου των εμποδίων στην εκπαίδευση και ομιλία στην δεύτερη επίσημη μητρική γλώσσα της Μειονότητας, την Τουρκική.- Η βελτίωση του οικονομικού επιπέδου των μελών της τουρκικής μειονότητας.- Να αναγνωρισθεί η εθνική ταυτότητα της μειονότητας.- Κάθε κοινότητα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εκλέγει τον θρησκευτικό της ηγέτη.- Δεσμεύομαι να συνεχίσω τον αγώνα που ξεκίνησα το 1997 που είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση του άρθρου 19, για την επανάκτηση των πολιτικών δικαιωμάτων των Ανιθαγενών.- Υπάρχει μια λανθασμένη εικόνα όσον αφορά τη γυναίκα της μειονότητας, με την απόφασή μου με τον πολιτευτώ προσδοκώ να αλλάξω την εικόνα αυτή και να ενεργοποιηθούμε πιο δυναμικά στα κοινωνικά προβλήματα.»
Η ΝΕΑ… «ΚΑΡΑΧΑΣΑΝ»
Η περίπτωση της Αϊσέλ δεν είναι η μοναδική. Ισως η προϊστορία της σε διάφορους χώρους δουλειάς για λογαριασμό της Αγκυρας, να της δίνουν την άνεση να μιλά ανοιχτά και απροκάλυπτα, αξιώνοντας την εκλογή της για να εκπροσωπήσει την Τουρκία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.Η νέα… «Καραχασάν» της Νέας Δημοκρατίας προκαλεί και μάλιστα πολύ την τοπική κοινωνία.Θέτει για δικούς της σκοπούς και όσων τη στηρίζουν, διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους, ανακινεί ζητήματα εθνικής σημασίας και αναμειγνύει τη μειονότητα στις διμερείς σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας.- Τι λέει για όλα αυτά η Ν.Δ.;- Αναγνωρίζει και συναινεί με τις θέσεις της κας Ζεϊμπέκ;Αναμένουμε απαντήσεις… έτσι για την «τιμή… των όπλων»!
ΠΑΝ. ΠΕΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ
Πηγή